ระหว่างที่หลินเฟิงกำลังปรบมือรัว ๆ อยู่ ทางฝั่งจางเว่ยกับหลี่มั่วก็เป็นคนละบรรยากาศกันเลย
จางเว่ยปากเก่งนัก บอกว่าทำนั่นได้ ทำนี่เป็น แต่พอลงสนามจริงกลับเก็บอาวุธยอมแพ้ซะงั้น
หลี่มั่วเป็นพวกคนซื่อประจำ แต่คุณอย่าไปแหย่คนซื่อเชียวนะ คนซื่อดุดันขึ้นมาแม่งโคตรเดนตายเลย
ดังนั้นต่อให้เป็นครั้งแรกของหลี่มั่ว เขาก็ยังก้มหน้าก้มตาทำงานใหญ่ต่อ แทบจะทำให้อีกฝ่ายวิญญาณหลุดออกจากร่างเลยทีเดียว
สองชั่วโมงต่อมา ทั้งสามคนก็ออกจากร้านสปา
หลินเฟิงเดินนำหน้า สีหน้าเรียบเฉย หายใจไม่เปลี่ยนแปลง
จางเว่ยตามหลัง หน้าแดงปลั่ง เดินยังกับมีลมใต้เท้า ปากก็พร่ำพูดไม่หยุด
"โอ้โห..."
"สบาย..."
"โคตรฟิน..."
จริง ๆ เขาใช้เวลาไม่ถึงสิบนาที แล้วก็นอนหลับในห้องไปงีบนึง
หลี่มั่วเดินรั้งท้าย คิ้วขมวดเล็กน้อย ริมฝีปากเม้ม สีหน้าเหมือนเพิ่งทำโจทย์ยากเสร็จแล้วพบว่าคำตอบผิด
ที่จริงคือรู้สึกว่าตัวเองขาดทุน ครั้งแรกดันให้กับ………!
ทั้งสามขึ้นรถ จางเว่ยตบอกผาง ๆ "เฟิงเก ต่อไปนายคือพ่อบุญธรรมของผม!"
หลินเฟิงยิ้มมองทั้งคู่ "เป็นไงบ้าง?"
จางเว่ยจุดบุหรี่ กล่าวอย่างรู้สึก