ตอนที่ 1 ทะลุมิติ ลืมตาก็เจอรักแรก!
(ช่วงต้นของเรื่อง ความทรงจำของพระเอก 70% มาจากประสบการณ์จริงของคนเขียน เล่นกันแบบเรียล ๆ)
(เรื่องนี้มีนางเอกหลายคน และผู้หญิงหลายคนอาจปรากฏตัวแค่ครั้งสองครั้ง พระเอกเป็นคนเจ้าชู้ขั้นเทพ ถ้ารับไม่ได้ก็รีบกดออกตอนนี้เลย เดี๋ยวอ่านจบแล้วต้องมาโมโห เสียสุขภาพ เปล่าประโยชน์)
(เอาล่ะ คนที่ยังอยู่ปีนี้รวยแน่ ถ้าไม่รวย ฉันจะกินขี้สามกิโล ไม่ดื่มน้ำ ให้มันฝืดคอแบบแห้ง ๆ เลย)
เนื้อเรื่องเริ่ม
---
หลินเฟิงหลับตาอยู่ คิ้วขมวดเข้าหากันเล็กน้อย
อะไรอยู่ในปาก?
ลื่น ๆ ยังไงไม่รู้
เขาใช้ประสบการณ์อันโชกโชนของวัย 38 ปีวิเคราะห์อย่างละเอียด
นี่มันลิ้นชัด ๆ!
เขาลืมตาขึ้นทันที เห็นเด็กผู้หญิงคนหนึ่งหลับตาอยู่ ใบหน้าแนบชิดกับเขา
ขนตายาว ๆ ของเธอยังสั่นน้อย ๆ
ปากของหลินเฟิงยังคงอ้าและหุบเป็นจังหวะ อย่างเข้ากันดี นี่คือความทรงจำของกล้ามเนื้อ ไม่ใช่เขาจงใจทำ
ไม่ใช่สิ! เมื่อกี้ฉันอยู่ที่บริษัท ทำงานล่วงเวลาแท้ ๆ มาอยู่จูบกับคนอื่นได้ยังไง?
เขาผละออกจากหญิงสาวทันที เมื่อเห็นภาพตรงหน้า สมองของหลินเฟิงก็แทบระเบิด
ซ่งเยียน
เด็กคนนี้ยังใส่ชุดนักเรียนอยู่อีก?
ฉันมันสัตว์นรกจริง ๆ กำลังทำอะไรกันแน่? ดูจากอายุแล้ว ฉันเป็นพ่อเธอได้เลยนะ!
เด็กสาวที่ถูกผลักออกไป ยังทำหน้าเหมือนยังไม่หนำใจ:
"เฮ้ย! หลินเฟิง นายออกแรงผลักฉันทำไม? นายจูบฉันก่อนนะ นายทำแบบนี้หมายความว่าไง?"
ตอนนี้ หลินเฟิงถึงได้เห็นหน้าตาของเด็กสาวชัดเจน ใบหน้านี้เขาจะไม่มีวันลืมไปชั่วชีวิต นี่มันรักแรกของเขานี่นา? และเป็นความเสียใจของเขาด้วย
เขาถึงกับอุทานออกมาทันที: "โอ้ย! ซ่งเยียน?"
เด็กสาวชะงักไป หน้าตาเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม: "มีอะไรน่าตกใจขนาดนั้น? นายมีแฟนคนอื่นอีกเหรอ?"
ตอนนี้ GPU ของหลินเฟิงกำลังร้อนระอุ สมองหมุนติ้ว เขามองไปรอบ ๆ สภาพแวดล้อม
ทั้งสองคนนั่งอยู่บนเตียงขนาด 1.5 เมตร ห้องแคบมาก ตรงหน้าเป็นทีวีสีจอใหญ่ กำลังฉายหนังเรื่อง "อาถัง 僵尸叔叔"
นี่มัน... ห้องเช่าวิดีโอในซอยหงอออออ
เมื่อรวมกับฉากในตอนนี้ หลินเฟิงมั่นใจว่า ทะลุมิติแล้ว ย้อนกลับมา 20 ปีก่อน
นี่เป็นเดทแรกของเขากับซ่งเยียน รักแรกของเขา เขาจะลืมได้ยังไง?
ซ่งเยียนเห็นเขาเหม่อลอย จึงผลักเขาที่ไหล่เบา ๆ แล้วถามเสียงเบา:
"เฮ้ย? เป็นอะไร? อย่ามาทำให้ฉันตกใจนะ! ฉันขวัญอ่อน"
หลินเฟิงได้สติ ก็รีบสวมบททันที:
"ไม่เป็นไร ที่รัก เมื่อกี้พี่จูบเพลินไปหน่อย นึกว่าฝัน ดูไปก่อนนะ พี่ไปเข้าห้องน้ำ"
ซ่งเยียนพยักหน้า: "อ้อ ไปเหอะ! เร็ว ๆ นะ! ฉันดูหนังผีโลงศพนี่คนเดียว กลัว"
ข้างเตียงก็คือประตู ชนิดที่เป็นเหล็กเส้นเล็ก ๆ เสียบ ผสมเฟิงดึงเหล็กเส้นเล็กออก เปิดประตูออกไป
ตอนนี้เขาตื่นเต้นมาก ออกมาก็ให้รางวัลตัวเองด้วยการตบหน้าฉาดใหญ่
เพี๊ยะนั่นทำเอาพี่ที่เฝ้าฉากสะดุ้งโหยง:
"เป็นไงน้อง? เวลาสั้นไป โดนดูถูกเหรอ? ยังเด็ก กลั้นไม่ได้ก็ปกติ โตขึ้นก็ดีเอง"
หลินเฟิงไม่สนใจเขา แต่สัมผัสถึงความรู้สึกแสบร้อน ชา ๆ บนใบหน้า เขายืนยันว่า นี่ไม่ใช่ความฝัน
งั้นวันนี้ เขาจะลบรอยแค้นนี้เสีย
รอยแค้นของเขาก็คือตอนนั้นไม่ได้จัดการซ่งเยียน
คิดย้อนไป ตอนนั้นทั้งสองกอดจูบกันในห้องเช่าวิดีโออยู่นานกว่าสิบนาที อะไรที่ควรลูบก็ลูบ ซ่งเยียนถึงกับตาละห้อย หายใจหอบ
น้องชายของหลินเฟิงก็ชูหัวเพื่อความรักแล้ว
แต่เขากลับไม่ลุยต่อ
ถึงแม้ว่าเขาเคยดู "วาก้า" กับ "ไคว่ปัว" มาไม่น้อย ท่ารักร้อยแปดต่าง ๆ ล้วนซ้อมในสมองมานับครั้งไม่ถ้วน แต่พอถึงเวลายกกระบี่ออกรบจริง ๆ เขากลัว
เขากลัวว่ามันจะเป็นความผิด เขากลัวว่าตัวเองจะต้องไปนอนคุกทั้งที่ยังเด็ก
ดังนั้นเขาเลยเข้าห้องน้ำ จัดการให้รางวัลตัวเองหนึ่งครั้ง ถึงจะทำให้น้องชายเก็บพลังยุทธ์ในตำนานนั้นไปได้
ต่อมา เมื่อเขาไปปักกิ่ง ผ่านผู้หญิงคนแรกและคนที่สองไปแล้ว เขาก็โคตรเสียใจ
ทำไมตอนนั้นเขาถึงกลัวขนาดนั้น? เป็นแฟนกัน มีรักใคร่ชอบพอ มันก็ปกติไม่ใช่เหรอ? ทำไมเขาถึงคิดไปถึงข้อหาข่มขืนเลย? ฝ่ายหญิงก็ไม่ได้บอกว่าไม่ยินยอมนี่
และเขากับซ่งเยียนคบกันแค่ห้าวัน
เพราะอีกห้าวันต่อมา เขาก็ถูกบังคับให้ลาออกกลางคัน หนีไปปักกิ่ง ไปหาพ่อแม่
ดังนั้น นี่จึงกลายเป็นความเสียใจนาน 20 ปีของหลินเฟิง
ตอนนี้เขาทะลุมิติแล้ว งั้นต้องลบรอยแค้นทั้งหมด รอยแค้นแบบนี้เขามีเยอะเกินไปแล้ว
ปรับอารมณ์ดีแล้ว เขาไปร้านขายของชำฝั่งตรงข้าม เจ้าของร้านเป็นสาวน้อยวัย 27-28
สาวน้อยเจ้าของร้านขายของชำ
"คนสวย เอาถุงยางหนึ่งกล่อง ชนิดบางพิเศษ 0.03 ซิลิโคน ชนิดมีเกลียว"
สาวน้อยถามด้วยความงุนงง: "อะไรนะ? บางพิเศษเกลียวอะไร? นี่ร้านขายของ ไม่ใช่ร้านขายฮาร์ดแวร์นะ ซื้อสกรูไปร้านฮาร์ดแวร์สิ"
หลินเฟิงถึงได้นึกขึ้นได้ ตอนนี้คือปี 2006 ในอำเภอเล็ก ๆ ยังไม่มีของเล่นหรู ๆ พวกนั้น
เขาพูดตรง ๆ: "เอา ดูเร็กซ์ หรือ โอกาโมโตะ หนึ่งกล่อง แบบสามชิ้น"
สาวน้อยชะงัก แล้วยิ้มเยาะเย้ย: "น้องชาย ขนขึ้นครบหรือยังจ๊ะ? ก็เลียนแบบเขาเล่นเกมซะแล้ว?"
หลินเฟิงเลิกคิ้ว ยิ้มเจ้าเล่ห์:
"ทำไม? ลองกันดูไหม? ดูสิว่าขนพี่ขึ้นครบยัง หรืออาจจะทำเธอลอยละลิ่วเลยนะ!"
ตัวตนอายุ 18 วิญญาณอายุ 38 จะเอาเธอ สาวน้อยคนเดียว ไม่อยู่หมัด?
สาวน้อยหน้าแดงก่ำ ถลึงตาใส่เขา หยิบกล่องดูเร็กซ์จากเคาน์เตอร์ข้าง ๆ มาวางบนเคาน์เตอร์:
"ฮึ! กลัวนายตายบนตัวฉัน 12 หยวน"
หลินเฟิงยิ้มกวน: "เหอ ๆ ถึงตายบนตัวเธอ ก็เป็นเกียรติของพี่ ตายใต้ดอกโบตั๋น แม้เป็นผีก็ยังเจ้าชู้ไม่ใช่เหรอ? ขอเบอร์ติดต่อไว้หน่อยสิ? ตอนไหนเธอว่าง พี่ให้บริการหน่อย?"
สาวน้อยหันมองหลินเฟิงด้วยหางตา หยิบมือถือออกมา:
"บอกเบอร์มา"
หลินเฟิงกำลังจะอ้าปากพูด แต่นึกขึ้นได้ว่าลืมเบอร์มือถือสมัยนี้ไปแล้ว
"เธอบอกมาเลย เดี๋ยวพี่โทรกลับให้" ว่าแล้ว หลินเฟิงก็ล้วงโนเกีย 3100 ของตัวเองออกมา
เพิ่มเบอร์ติดต่อเสร็จแล้ว หลินเฟิงล้วงกระเป๋าสตางค์ออกมา ถึงพบว่ามันคือกระเป๋าสตางค์ปี 2026 ของเขา ดวงตาสว่างวาบขึ้นทันที
เปิดออกดู เงินสดข้างในกลายเป็นเงินตราชุดที่ 5 แล้ว จำนวนเงินเท่าเดิม ยังเป็นแบงก์ร้อยสิบใบ แบงก์ห้าสิบสองใบ แบงก์สิบสิบใบ
เงินนี้เขาใส่ไว้ในกระเป๋าสตางค์มาหลายปี ไม่เคยใช้เลย เพราะจ่ายแต่สแกนคิวอาร์โค้ด แต่มันเป็นนิสัยของเขา ใส่เงินสดไว้ในกระเป๋าสตางค์บ้าง รู้สึกอุ่นใจ
เขามองบัตรธนาคารอีกที บัตรเครดิต 6 ใบ หายไปแล้ว เหลือแต่บัตรเดบิต 2 ใบ ใบหนึ่งไว้เก็บเงิน อีกใบไว้ใช้จ่ายกระจุกกระจิก
ถ้าเงินในสองบัตรนี้ยังเท่าเดิม ละก็ เขาจะพุ่งทะยานเลยทีเดียว ข่มความตื่นเต้นในใจไว้ หยิบแบงก์ห้าสิบใบหนึ่งยื่นให้สาวน้อย:
"เอาน้ำอัดลมอีกสองขวด" แล้วเขาก็หยิบกล่องช็อกโกแลต เดฟ ช็อกโกแลต รูปหัวใจ จากชั้นวางสินค้าข้าง ๆ
สาวน้อยเหลือบมอง พอดีห้าสิบหยวน
หลินเฟิงอุทาน: "เชี่ย! แพงจัง?"
สาวน้อยหัวเราะเย็น: "แพง? ยังไง เด็กสาวคนนั้นก็จะถูกนายจัดการแล้ว แค่ช็อกโกแลตกระจอก ๆ นี่ยังบ่นแพง?"
หลินเฟิงชะงัก มองสีหน้าหวงแหนของสาวน้อย คิดในใจ:
"อีนังตัวดีนี่ เข้าสู่บทได้เร็วเหมือนกันนะ ปากยังไม่ได้จูบเลย หวงกินก่อนแล้ว"
ถึงแม้ในใจจะคิดแบบนั้น แต่ปากกลับพูด:
"โอเคนะที่รัก ตอนไหนว่าง พี่จะโชว์ลิ้นสั่นปรื๊อให้ดู ให้เธอหยุดไม่ได้เลย"
สาวน้อยหน้าแดง เขินอาย พยักหน้า
หลินเฟิงรีบเก็บของแล้วเผ่น คาดว่าซ่งเยียนคงรอนานแล้ว ก่อนออกไป เขายังฉวยกระดาษทิชชู่หนึ่งซองจากข้างเคาน์เตอร์ไปด้วย
สาวน้อยมองตามหลังหลินเฟิงจากไปด้วยสายตาเยิ้ม ขยับตัวเล็กน้อย คิดในใจว่า วันพรุ่งนี้จะหาข้ออ้างอะไรให้ผัวมาเฝ้าร้านครึ่งวันดีล่ะ!
เด็กหนุ่มคนนี้ทั้งหล่อ ทั้งพูดจาหว่านล้อมสะบัดสะบิ้ง ทำเอาเธอคันยุบยิบใจ
หญ้าอ่อนนี่ นางกระทิงอย่างเธอกินแน่ ๆ
แต่หารู้ไม่ ในสายตาของหลินเฟิง สาวน้อยวัยยี่สิบเจ็ดต่างหากที่เป็นหญ้าอ่อน