“พั่งพั่ง คุณยินดีแต่งงานกับฉัน อยู่กับฉันไปตลอดชีวิตไหม?”
ภายในร้านอาหารหรูแห่งหนึ่ง ชายหนุ่มจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยสีหน้าเย็นชา ทว่าดวงตากลับเปี่ยมด้วยความรัก
ผู้คนที่อยู่ในร้านอาหารต่างได้ยินคำพูดนั้น พากันหยุดรับประทานอาหารเงียบ ๆ เตรียมชมฉากขอแต่งงานแสนหวาน
แต่หญิงสาวกลับดูคล้ายชะงักงัน เธอก้มหน้าลง เผยให้เห็นลำคอขาวผ่อง
ผ่านไปครู่หนึ่ง เธอจึงเงยหน้าขึ้น คราวนี้ทุกคนถึงได้เห็นโฉมหน้าของเธอ เธอมีเรือนผมดำขลับหนานุ่ม ผิวเนียนละเอียด ดวงตาดอกท้อฉ่ำวาวราวสายน้ำในฤดูใบไม้ร่วง ริมฝีปากอิ่มแดงระเรื่อ และไฝแดงเม็ดเล็กใต้ดวงตายิ่งขับให้ดูเย้ายวนมีเสน่ห์
แม้ไม่ได้แต่งแต้มเครื่องสำอาง แต่เพราะมีใบหน้าที่งดงามไร้ที่ติ จึงทำให้เธอดูงามสะพรั่งราวดอกท้อ
เมื่อเห็นโฉมหน้านี้ ทุกคนก็ชะงักงันไปชั่วขณะ ทั่วทั้งร้านเงียบสนิทอยู่พักหนึ่ง
ในเวลานี้ ผิวขาวผ่องของเธอคล้ายจะระเรื่อเป็นสีชมพูจาง ๆ เพราะได้ยินคำขอแต่งงานของชายหนุ่ม ขนตายาวสั่นไหวเล็กน้อย เธอปรายตามองเขาอย่างอ่อนหวาน
ขณะที่เธอกำลังแย้มริมฝีปากแดงเพื่อเอ่ยคำพูด เสียงสังเคราะห์เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นข้างหู
“เสิ่นพั่งพั่ง สวัสดี ฉันคือระบบพลิกชะตานางรองแห่งสำนักงานจัดการกาลเวลา จากการประเมิน คุณเหมาะจะเป็นผู้ใช้ของฉันอย่างยิ่ง คุณจะเข้าไปยังโลกย่อยต่าง ๆ ในฐานะนางรองเพื่อพลิกชะตา และซ่อมแซมความพังทลายของกาลเวลาในโลก ซึ่งเกิดจากความคับแค้นใจอย่างใหญ่หลวงของเหล่านางรอง”
ทันทีที่พั่งพั่งได้ยินเสียงนี้ ผู้คนและสิ่งของรอบตัวก็หยุดนิ่ง ทุกคนค้างอยู่ในท่าทางเมื่อครู่ ดูท่าระบบนี้จะมีอยู่จริง
เธอกลอกตาเล็กน้อย ก่อนยกมุมปากอย่างสนอกสนใจแล้วถามว่า “ระบบสินะ ทำไมถึงคิดว่าฉันเหมาะจะเป็นผู้ใช้ของคุณ?”
เสียงที่อ้างตัวว่าเป็นระบบฟังดูแฝงความภาคภูมิใจอยู่เล็กน้อย ก่อนตอบว่า “ตั้งแต่คุณเกิดมา คุณก็ถูกทอดทิ้งไว้หน้าสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าแล้ว แต่คุณรู้จักเสแสร้งเก่งมาตั้งแต่เด็ก ไม่ว่าจะผู้หญิงหรือผู้ชายรอบตัว ขอเพียงคุณต้องการ สุดท้ายทุกคนก็จะยอมสยบแทบเท้าคุณ”
“จนถึงตอนนี้ คุณคบผู้ชายมาแล้ว 12 คน ทุกครั้งคุณจะเลิกรากับพวกเขาตอนที่อีกฝ่ายขอแต่งงาน แต่พวกเขากลับไม่เคยโกรธแค้นคุณ ตรงกันข้าม ยังเต็มใจเป็นผู้พิทักษ์ของคุณ ส่วนในใจของนางรองทั้งหลายในโลกย่อยเหล่านี้ พวกเธอล้วนได้รับบาดแผลอย่างใหญ่หลวง และเต็มไปด้วยความคับแค้นต่อโลก”
“คุณคือคนที่พวกเธอใฝ่ฝันอยากเป็น คนรอบตัวคุณทุกคนล้วนรักคุณ เพราะฉะนั้น ไม่มีใครเหมาะไปกว่าคุณแล้ว พั่งพั่ง มาเป็นผู้ใช้ของฉันเถอะ”
แต่พั่งพั่งไม่ได้สนใจคำพูดของมันเท่าไรนัก
“ระบบน้อย คุณก็บอกเองว่าทุกคนรักฉัน แล้วทำไมฉันต้องไม่เลือกใช้ชีวิตอยู่ในโลกนี้ต่อไป แต่กลับไปยังโลกย่อยพวกนั้นเพื่อรับความเจ็บปวดอย่างที่คุณว่าไว้ด้วยล่ะ?”
น้ำเสียงออดอ้อนของหญิงสาวฟังดูเบื่อหน่ายอย่างเห็นได้ชัด
“พั่งพั่ง ฉันรับรู้อารมณ์ได้ไวมากนะ ฉันดูออกว่าคุณไม่ได้อาลัยอาวรณ์โลกนี้เท่าไร แถมยังรู้สึกว่ามันน่าเบื่อด้วยซ้ำ การไปโลกอื่นกับฉันเพื่อพิชิตใจผู้คน ให้พวกเขารักและเอาใจคุณอย่างหมดใจ ไม่ใช่สิ่งที่คุณสนุกกับมันมาตลอดหรอกหรือ?”
“ยิ่งไปกว่านั้น ผู้คนแทบทั้งหมดในโลกเหล่านั้นต่างรังเกียจนางรองและหลีกหนีไม่อยากเข้าใกล้ ฉันรับรองว่าคุณจะสนุกกับมันแน่นอน”
ระบบเริ่มร้อนใจขึ้นมาบ้างแล้ว นี่เป็นครั้งแรกที่มันผูกพันกับผู้ใช้ มันไม่อยากให้คนแรกที่หมายตาไว้ต้องล้มเหลวหรอกนะเมี้ยว
เมื่อได้ยินเช่นนี้ ในที่สุดพั่งพั่งก็เริ่มสนใจขึ้นมาบ้าง
เธอหัวเราะเบา ๆ ก่อนตอบว่า “ได้สิ”
ราวกับกลัวว่าเธอจะเปลี่ยนใจ ระบบรีบพูดว่า “ดีเลย งั้นเราเริ่มผูกพันกันตอนนี้เลย”
วินาทีถัดมา เงาดำขนาดใหญ่ก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าพั่งพั่ง ก่อนค่อย ๆ หดเล็กลงจนกลายเป็นก้อนหนึ่ง และแปลงเป็นแมวดำตัวน้อย
แมวดำร้องเมี้ยวสองครั้ง “พั่งพั่ง ฉันเองไง”
พั่งพั่งยกมือขึ้นเบา ๆ อุ้มแมวดำเข้ามาในอ้อมแขน แล้วจ้องมันเขม็ง ใบหน้าสมบูรณ์แบบของหญิงสาวอยู่ใกล้แค่เอื้อม ดวงตาหวานเย้ายวนคู่นั้นราวกับแฝงความรักลึกซึ้งไร้ขอบเขต
แมวดำอดยกอุ้งเท้าขึ้นปิดเปลือกตาตัวเองไม่ได้ พลางคิดในใจว่า “สมแล้วที่เป็นผู้ใช้ที่เหมียวเลือก อ่อนโยนขนาดนี้ แม้แต่เจ้าเหมียวตัวนี้ยังโดนจ้องจนเขินเลย”
เมื่อเห็นอุ้งเท้าอวบอ้วนของแมวดำตรงหน้า พั่งพั่งก็หัวเราะเบา ๆ น้ำเสียงไพเราะดังกังวาน “อืม ดูท่าจะทึ่มเหมือนเสียงเลยนะ”
“เจ้าแมวน้อย คุณชื่ออะไร?”
เดิมทีแมวดำกำลังถูหัวอย่างพอใจอยู่ในอ้อมแขนหอมกรุ่นของหญิงสาว พอได้ยินคำถามก็รีบประท้วงทันที “ฉันเป็นระบบที่ฉลาดที่สุดเลยนะ! ส่วนชื่อ…ฮี่ ๆ พั่งพั่งอยากเรียกฉันว่าอะไรก็ได้ทั้งนั้น”
“ก็ได้ เจ้าแมวอ้วน ต่อไปฉันจะเรียกคุณว่าโม่โม่ งั้นเราเริ่มกันได้หรือยัง?”
พั่งพั่งรู้สึกว่าชีวิตในโลกนี้น่าเบื่อขึ้นเรื่อย ๆ จริง ๆ แน่นอนว่าเธอไม่ใช่พวกชอบถูกทำร้าย และไม่ได้หวังให้ทุกคนเกลียดเธอ
แต่ถ้าเดิมทีทุกคนรังเกียจเธอ แล้วเธอค่อย ๆ ดึงพวกเขาลงจากแท่นบูชาทีละคน แบบนั้นไม่สนุกกว่าหรือ?
ส่วนชายที่เพิ่งขอแต่งงานกับเธอ เธอลืมเขาไปเสียสนิทแล้ว
ความจริงแล้ว เธอจริงจังและทุ่มเทกับความรักทุกครั้ง เธอมอบความรู้สึกดี ๆ ให้อีกฝ่ายอย่างเต็มที่ ทุกคนต่างมีความสุขเมื่ออยู่กับเธอ ไม่มีใครเสียใจที่เคยรักเธอ
ดังนั้น เธอจึงไม่คิดว่าตัวเองติดค้างอะไรใคร ตั้งแต่เด็กจนโต เธอมีชีวิตอยู่เพื่อตัวเองเท่านั้น
และการเดินทางครั้งใหม่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น
“ได้เลย ตอนนี้เราจะเข้าไปยังโลกย่อยแห่งแรกกัน ผู้ใช้ โปรดเตรียมตัว”