ขณะที่เย่หลิงกำลังแต่งตัวให้หยางหยางอย่างพิถีพิถัน ทีมงานรายการก็เริ่มจัดสวนหลังวิลล่าให้กลายเป็นสถานที่สำหรับค่ำคืนสารภาพรัก
รู้ตัวอีกที เวลาก็ล่วงเลยมาถึงหกโมงเย็นแล้ว เหล่าผู้ชมต่างตั้งตารอกันอย่างใจจดใจจ่อ
พอห้องถ่ายทอดสดเปิดขึ้น ผู้ชมก็แห่กันเข้ามาทันที
“คืนนี้ก็จบแล้ว รู้สึกใจหายนิด ๆ เลย”
“ขอเตือนความจำทุกคนที่อยากเจอหยางหยางนะ ยังจำพี่พนักงานขายที่บอกว่าเธอเปิดร้านดอกไม้ในห้างได้ไหม พรุ่งนี้ร้านจะเปิดแล้วนะ ไปเช็กอินที่ร้านก็จะได้เจอตัวจริงของหยางหยางที่ทั้งหอมทั้งนุ่มนิ่ม ฮ่า ๆ ตื่นเต้นจัง”
“จำได้สิ ฉันเตรียมตัวไว้ตั้งนานแล้ว แต่กลับหวังว่าคนจะไม่เยอะมากกว่า ฮือ”
“คืนนี้ภรรยาจะจับมือกับใครนะ ตื่นเต้นจังเลย!”
......
ขณะที่แขกรับเชิญชายทยอยกันกลับมาถึงวิลล่า กล้องก็หันไปจับภาพสวนหลังบ้าน
ที่นี่ได้รับการตกแต่งอย่างงดงามจับตา ดอกไม้สีขาวแต้มสีชมพูอ่อนประปรายเป็นจุด ๆ แสงระยิบระยับจากโคมไฟคริสตัลที่ประดับอยู่ทั่วสวนก่อเกิดประกายพลิ้วไหว บรรยากาศโรแมนติกอ่อนหวานและมีชีวิตชีวา หรูหราแต่ไม่ฉูดฉาด
“โห ทีมงานทุ่มทุนสุด ๆ เลย”
“โรแมนติกมาก ฉากนี้เหมาะกับการสารภาพรักจริง ๆ”
......
เจ้าหน้าที่ค่อย ๆ เดินไปยืนกลางสวน ก่อนประกาศกติกาการสารภาพรักในคืนนี้
“สวัสดีผู้ชมทุกท่าน เชื่อว่าทุกคนคงตั้งตารอผลลัพธ์ของคืนนี้กันมานานแล้ว”
“ทุกท่านคงเห็นแล้วว่าเราเตรียมตำแหน่งไว้ให้แขกรับเชิญชายทั้งสี่คน หลังจากนี้พวกเขาจะแยกกันไปยืนประจำตำแหน่ง เมื่อแขกรับเชิญหญิงปรากฏตัวแล้ว แต่ละคนก็จะสารภาพรัก จากนั้นแขกรับเชิญหญิงจะเป็นผู้เลือกค่ะ”
“ถ้าอย่างนั้นไม่พูดพร่ำทำเพลงแล้ว ขอเชิญแขกรับเชิญชายทั้งสี่คนออกมาได้เลยค่ะ”