ทั้งสองไปยังห้องอ่านหนังสือในวิลล่า แล้วก็ตกอยู่ในความเงียบงันอยู่อีกนาน
ที่จริงแล้ว สวี่เวยเวยคุ้นชินกับบรรยากาศเงียบสงบเช่นนี้ยามอยู่ในห้องเดียวกับฟู่เยี่ยนเจ๋อแล้ว
คุณปู่ของเธอมักนัดเล่นหมากล้อมกับคุณปู่ฟู่ แม้เธอจะไม่เคยยอมรับ แต่คุณปู่อาจเดาใจเธอออก จึงพาเธอไปด้วยอยู่บ่อยครั้ง
ครั้งนี้ที่มาเข้าร่วมรายการก็เช่นกัน คุณปู่ไม่ได้พูดตรง ๆ เธอจึงแสร้งทำเป็นไม่รู้ และแสดงท่าทีประหลาดใจเมื่อได้พบอีกฝ่าย
อย่างน้อยบางครั้งเธอก็มีโอกาสเจอฟู่เยี่ยนเจ๋อที่บ้าน แม้อีกฝ่ายจะทักทายเธออย่างสุภาพเพียงคำเดียว แล้วก็ไม่เคยชวนคุยอะไรต่ออีกเลย
แต่เมื่อเห็นว่าตลอดหลายปีมานี้ฟู่เยี่ยนเจ๋อไม่มีผู้หญิงอยู่ข้างกายเลยสักคน เธอก็เผลอคิดไปเองว่าในอนาคตตัวเองจะต้องเป็นภรรยาของเขา
แม้ที่จริงเธอไม่เคยบอกความในใจให้อีกฝ่ายรู้ แต่ก็คิดเสมอว่าสักวันฟู่เยี่ยนเจ๋อจะต้องชอบเธอ แล้วเป็นฝ่ายตามจีบเธอเอง
ไม่คิดเลยว่าจะมีเสิ่นพั่งพั่งโผล่มาเป็นตัวแปร
เธออดหงุดหงิดไม่ได้ที่คุณปู่ไม่สืบเรื่องให้ละเอียดเสียก่อน ไม่ควรปล่อยให้ผู้หญิงคนนี้มีโอกาสเข้ามาที่นี่เลย
เวลาผ่านไปทีละนาที ในที่สุดเธอก็เอ่ยถามขึ้นว่า “ฟู่เยี่ยนเจ๋อ เมื่อวานคุณส่งข้อความหาหยางหยาง... คุณชอบเธอแล้วหรือคะ?”