หยางหยางแปลกใจอยู่บ้าง มุมปากยกยิ้มบาง ๆ ในใจ ก่อนจะเบนสายตาอย่างแนบเนียน แล้วหันไปชวนเย่หลิงคุย
ขณะนั้นคนสองคนในครัวต่างก็ง่วนอยู่กับงานของตัวเอง แม้จะยังทำอะไรไม่ค่อยคล่องนักก็ตาม
ลู่จื่ออันมองผู้ชายที่เมินเธอตั้งแต่ต้นจนจบ พลางนึกถึงเมื่อคืน เวินชูหลี่กับฟู่เยี่ยนเจ๋อไม่ได้ส่งข้อความหาเธอเลยสักคน แต่กลับส่งไปหาเสิ่นพั่งพั่งอีกแล้ว เธอจึงรู้สึกหงุดหงิดใจอย่างยิ่ง
ก่อนจะมาออกรายการนี้ รอบตัวเธอไม่เคยขาดคนตามจีบ แต่พอมาอยู่ที่นี่กลับผิดหวังซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทำไมผู้ชายทั้งสี่คนถึงชอบเสิ่นพั่งพั่งกันหมด เป็นเพราะหน้าตาอย่างเดียวหรือไง?
เธออดเอ่ยขึ้นไม่ได้ว่า “กู้ฉือ ดูท่าคุณจะชอบเสิ่นพั่งพั่งมากเลยนะ”
แต่เธอไม่คิดเลยว่าผู้ชายคนนั้นจะไม่แม้แต่เหลือบมอง ยังคงเงียบไม่พูดไม่จา
เธอเริ่มโมโหขึ้นมาแล้ว ทำไมกู้ฉือถึงทำท่าราวกับดูแคลนเธออยู่ตลอดเวลา
“คุณคิดว่าเธอมีใจให้คุณไหม? ฉันรู้สึกว่าเธอดูชื่นชมแขกรับเชิญชายทุกคนเลยนะ?”
กู้ฉือได้ยินประโยคนั้น จึงค่อย ๆ หันกลับมา กวาดตามองเธอแวบหนึ่งอย่างไม่ใส่ใจ เปลือกตายังแทบไม่ขยับ
จากนั้นก็หัวเราะเยาะเบา ๆ “เกี่ยวอะไรกับคุณ?”
เขาเรียนจิตวิทยาเป็นวิชาโท อีกทั้งแม่ยังเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านจิตวิทยาชื่อดัง ภายนอกดูเหมือนไม่สนใจอะไรทั้งนั้น แต่ความจริงแล้วเขาไวต่ออารมณ์ของคนอื่นมาก
เพียงแต่จิตใจของคนที่ไม่เกี่ยวข้อง ไม่คุ้มให้เขาเสียเวลาใส่ใจแม้แต่น้อย