ชายหนุ่มผู้จับจ้องหยางหยางไม่วางตาสวมอาภรณ์สีขาวงดงาม เรือนผมสีดำยาวสลวยรวบไว้ด้วยแถบผ้าสีขาว ใบหน้าหล่อเหลาราวเกลียวคลื่น รูปร่างสูงโปร่งสง่างาม บุคลิกโดดเด่นเป็นเอกลักษณ์
มือขวาของชายหนุ่มลูบคลำแหวนหยกขาวเบา ๆ นี่เป็นครั้งแรกที่สตรีผู้หนึ่งซึ่งมิใช่สิ่งนอกกายมาดึงดูดจิตใจของเขาได้
ทว่าในใจเขาไม่ได้คิดจะครอบครองนาง หากแต่กำลังคิดว่า...จะวาดความงามเช่นนี้ลงบนภาพให้สมบูรณ์แบบไร้ที่ติได้อย่างไร
ส่วนฮ่องเต้จวินหยวน ความจริงแล้วไม่ได้คิดเช่นที่พระสนมหว่านระแวดระวังเลยแม้แต่น้อย
พระองค์โปรดสตรีอ่อนแอบอบบางอยู่ไม่น้อย แต่กับเด็กสาวที่ตั้งใจจะให้เป็นลูกสะใภ้แต่แรก พระองค์ไม่ได้คิดเช่นนั้น
เพียงแต่ องค์หญิงน้อยที่ชื่อหยางหยางผู้นี้น่าเอ็นดูเสียจริง ดูท่าทางก็ว่าง่ายไม่น้อย
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะพระองค์คิดไปเองหรือไม่ แต่พระองค์รู้สึกอยู่เสมอว่าแววตาที่เด็กสาวมองมานั้นเปี่ยมด้วยความสนิทสนมและเทิดทูน ราวกับไม่ว่านางจะเอ่ยสิ่งใด พระองค์ก็อยากตอบตกลงโดยไม่มีเงื่อนไข
หรือเป็นเพราะพระองค์มีแต่พระโอรส ไม่มีพระธิดาสักคน เลยมีความรักของบิดาล้นเหลือ?
จวินหยวนเก็บความคิดกลับมา สีหน้าหวนคืนสู่ความน่าเกรงขาม
“องค์หญิงแคว้นม่อ คงทราบดีว่าจุดประสงค์ที่ท่านเดินทางมายังต้าเซิ่งในครั้งนี้ คือการอภิเษกกับองค์ชายสักพระองค์ ลองดูสิว่ามีผู้ใดถูกใจท่านหรือไม่”
สุรเสียงของฮ่องเต้ยังคงราบเรียบเช่นเคยจนยากจะคาดเดา ทว่าบรรดาฮูหยินและคุณหนูของเหล่าขุนนางที่อยู่เบื้องล่างกลับตื่นตระหนกขึ้นมา
ฝ่าบาททรงเข้าใจผิดหรือไม่
จะปล่อยให้องค์หญิงที่ถูกส่งมาเพื่ออภิเษกเลือกองค์ชายผู้ใดเป็นพระสวามีตามใจได้อย่างไร?