กลุ่มคนเดินทางกลับมาถึงถ้ำแล้ว เจียงเนี่ยนเนี่ยนมองไปที่ไป๋เฉินและคนอื่น ๆ แล้วก็มองไปที่จวี่เฟิง
“อย่างนั้น...” จวี่เฟิงเอ่ยอย่างไม่แน่ใจ “ข้าหลบไปก่อนดีหรือไม่”
เจียงเนี่ยนเนี่ยนรีบโบกมือ “ข้ามิได้หมายความเช่นนั้น ข้าเพียงกำลังคิดว่าจะเล่าเรื่องนี้ให้พวกเจ้าฟังอย่างไรต่างหาก”
จวี่เฟิงจึงได้แต่ถอนหายใจด้วยความโล่งอก
เมื่อครู่เขากังวลจริง ๆ กลัวว่าเจียงเนี่ยนเนี่ยนจะให้เขาหลบไป หากเป็นเช่นนั้นจริง เขาคงหมดโอกาสกับนางโดยสิ้นเชิง
“เมื่อครู่ข้าได้พูดกับสัตว์ประหลาดเทพจริง ๆ!”
เจียงเนี่ยนเนี่ยนลังเลเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยออกมา
เหล่าสามีสัตว์ประหลาดแม้จะประหลาดใจ แต่ก็ไม่รู้สึกแปลกใจเลยสักนิด เรื่องเหลือเชื่อที่เกิดขึ้นกับเจียงเนี่ยนเนี่ยนนั้นมากมายเหลือเกิน ต่อให้เพิ่มอีกเรื่องก็ไม่เห็นจะเป็นไร
มีเพียงจวี่เฟิงเท่านั้นที่รู้สึกตกตะลึง ถึงแม้เขาจะเป็นปุโรหิต ก็มิได้หมายความว่าเขาจะได้รับการตอบสนองจากสัตว์ประหลาดเทพทุกครั้งไป แต่เจียงเนี่ยนเนี่ยนแค่ลองเพียงครั้งเดียวก็สำเร็จ...
“เช่นนั้นสัตว์ประหลาดเทพได้บอกแนวทางแก้ไขหรือไม่”
จวี่เฟิงตั้งสติจากความตกตะลึง
เจียงเนี่ยนเนี่ยนเม้มริมฝีปาก มองไปที่จวี่เฟิง “จวี่เฟิง หากให้เจ้าเลือกระหว่างจอมนารีผู้ศักดิ์สิทธิ์กับชายทะเล เจ้าจะเลือกใคร”
“เรื่องนี้จะต้องเลือกอะไรอีก” อิ๋นชวนพูดอย่างไม่ใส่ใจ “ย่อมต้องเป็นชายทะเลสิ! ชายทะเลมีสัตว์ประหลาดมากมาย ลั่วซินจอมนารีผู้ชั่วร้ายคนนั้นจะเทียบได้อย่างไร”
“อีกอย่าง ลั่วซินจอมนารีผู้ศักดิ์สิทธิ์มีสามีสัตว์ประหลาดมากมายขนาดนั้น ใครจะกล้ารับรองว่านางจะให้กำเนิดลูกสัตว์ประหลาดให้พวกเขาทุกคน?”