เมื่อทราบว่าเจียงเนี่ยนเนี่ยนยอมพำนักอยู่ในเผ่าหมาจิ้งจอกอีกสักระยะ แม่ของไป๋เฉินดีใจเป็นที่สุด ถึงกับส่งคนนำผลไม้สดๆ มาให้ตั้งแต่เช้าตรู่ พร้อมกับบอกว่านี่คือของที่สตรีสัตว์ที่ตั้งครรภ์ในเผ่าหมาจิ้งจอกชอบกินที่สุด
มองดูลูกพลัมเขียวๆ แดงๆ แค่ยังไม่ทันกัด เจียงเนี่ยนเนี่ยนก็รู้สึกว่าน้ำลายในปากกำลังหลั่งออกมาอย่างบ้าคลั่งแล้ว
"อันนี้จะเปรี้ยวมากไหม?"
เจียงเนี่ยนเนี่ยนลังเลอยู่เล็กน้อย นางไม่ค่อยทานของเปรี้ยวเท่าไรนัก
"ข้าจะชิมให้ท่านนายหญิง!"
อิ๋นชวนกลับมาตั้งแต่ยังไม่ทันฟ้าสาง พยายามหาทางให้ท่านนายหญิงให้อภัยตน ไม่คิดว่าโอกาสจะมาถึงเร็วขนาดนี้
เห็นเพียงเขารีบหยิบลูกพลัมสีเขียวลูกเล็กๆ โยนเข้าปาก วินาทีถัดมา ใบหน้าที่งดงามของเขาก็ขมวดเข้าหากัน
"แหวะ..."
อิ๋นชวนรีบคายลูกพลัมออกมาอย่างรวดเร็ว "เปรี้ยวมาก และยังฝาดอีกด้วย"
"เผ่าหมาจิ้งจอกเอาของแบบนี้มาเลี้ยงท่านนายหญิงได้อย่างไรกัน? เกินไปแล้วจริงๆ"
เจียงเนี่ยนเนี่ยนพูดไม่ออก "อันนี้พวกเด็กๆ เมื่อกี้ส่งมาให้ต่างหาก ส่วนลูกสีแดงๆ ตรงนั้นหากถึงจะเป็นสิ่งที่เผ่าส่งมาให้"
อิ๋นชวนรู้ตัวว่าพูดผิดอีกแล้ว เพื่อไม่ให้ท่านนายหญิงโกรธ เขาจึงรีบหันไปขอโทษไป๋เฉิน "ไป๋เฉิน ข้าไม่ตั้งใจ เจ้าอย่าถือสานะ!"
ไป๋เฉินไม่พูดอะไร จากลูกพลัมสีแดงคู่หนึ่ง เขาเลือกลูกที่สุกงอมกว่าเล็กน้อย ล้างให้สะอาดแล้วจึงยื่นให้เจียงเนี่ยนเนี่ยน
"ท่านนายหญิง ผลไม้ชนิดนี้ข้าเคยทานมาก่อน อันนี้คงไม่เปรี้ยวหรอก"
เจียงเนี่ยนเนี่ยนดมดู กลิ่นหอมของลูกพลัมเข้มข้นจนนางแทบกลั้นน้ำลายไม่อยู่
ลองกัดคำเล็กๆ ถ้าเปรี้ยวก็จะไม่ทานต่อ
กัดเข้าไปคำเล็กๆ เจียงเนี่ยนเนี่ยนตาเป็นประกาย