ไม่นานนัก หอยนางรมก็ย่างสุก หลันถือสองชิ้นเดินไปที่ข้างกายเจียงเนี่ยนเนี่ยน ย่อตัวลง ใช้มีดกระดูกหั่นเป็นชิ้นเล็ก ๆ แล้วส่งให้เจียงเนี่ยนเนี่ยนอย่างระมัดระวัง
เจียงเนี่ยนเนี่ยนไม่ลังเล อ้าปากกินหนึ่งคำ
แม้จะไม่มีซอสกระเทียม แต่หอยนางรมที่ไม่ใส่เครื่องปรุงใด ๆ กลับอร่อยอย่างไม่คาดคิด
“เป็นอย่างไรบ้าง?”
เจียงเนี่ยนเนี่ยนพยักหน้า “อร่อยมาก!”
หลันจึงโล่งใจ Continue ป้อนเจียงเนี่ยนเนี่ยนต่อไป
เมื่อมื้ออาหารสิ้นสุดลง เจียงเนี่ยนเนี่ยนรู้สึกอิ่มเกินไป ไป๋เฉินจึงประคองนางเดินวนไปมาในถ้ำ
ทันใดนั้น ภายนอกก็มีเสียงร้องของอินทรีดังมา
เจียงเนี่ยนเนี่ยนมองไปที่ปากถ้ำ เห็นเหมือนอินทรียักษ์บินผ่านไป
“ผู้ใดกัน?”
เจียงเนี่ยนเนี่ยนเอ่ยถาม
“เป็นเหลี่ยเฟิงกับอวิ๋นหลี”
อวิ๋นเจวี๋ยไปดูแวบหนึ่งแล้วตอบกลับมา
“เหตุใดพวกเขาจึงไม่เข้ามาเล่า?”
เจียงเนี่ยนเนี่ยนเอ่ยถาม
“คงเป็นเพราะเหลี่ยเฟิงสัมผัสได้ว่านายหญิงตื่นแล้ว จึงไม่กล้าเข้าไปโดยตรง” ไป๋เฉินอธิบาย
ไม่คิดว่าเหลี่ยเฟิงจะรู้จักกาลเทศะถึงเพียงนี้!
“อวิ๋นเจวี๋ย เจ้าให้พวกเขาเข้ามาเถิด!” เจียงเนี่ยนเนี่ยนเอ่ย
อวิ๋นเจวี๋ยพยักหน้า อินทรียักษ์จึงพาอวิ๋นหลีลงมาที่ปากถ้ำทันที แล้วกลายร่างเป็นคนสัตว์ประหลาด เดินตามหลังอวิ๋นหลีเข้ามา
“เนี่ยนเนี่ยน เจ้าตื่นแล้ว!”
อวิ๋นหลีเดินเข้ามาหาเจียงเนี่ยนเนี่ยนอย่างรวดเร็ว คว้ามือนางไว้ ถามด้วยความเป็นห่วง
“จ้ะ!”
เจียงเนี่ยนเนี่ยนยิ้มอย่างเขินอายเล็กน้อย ต้องยอมรับว่าการที่โดนสามีสัตว์ประหลาดจูบจนหัวชนหิน แล้วสลบไปหนึ่งวันหนึ่งคืนนั้น ไม่ใช่เรื่องที่น่าภาคภูมิใจเลย