แม้จะพูดเช่นนั้น แต่อวิ๋นเจวี๋ยมิได้คาดคิดว่า วันที่เขากล่าวถึงนั้น จะมาถึงเร็วถึงเพียงนี้
ยามใกล้พลบค่ำ ครอบครัวกำลังนั่งล้อมวงกินอาหารอยู่ เจียงเนี่ยนเนี่ยนกวาดตามองสามีสัตว์ประหลาดทั้งหลาย แล้วเหลือบไปทางปากถ้ำ
“เหตุใดไม่เห็นอิ๋นชวน?”
ทุกคนจึงนึกขึ้นได้ว่า ตลอดบ่ายมิได้เห็นอิ๋นชวนเลย
“ก่อนหน้านี้ตอนนายหญิงพักผ่อน ข้าพเจ้าเห็นเขาลงไปทางภูเขา” อวิ๋นเจวี๋ยกล่าวพลางวางชามลง “หากนายหญิงเป็นกังวล ข้าพเจ้าไปตามหาตอนนี้ก็ได้”
เจียงเนี่ยนเนี่ยนพยักหน้า ปกติเวลากินอาหาร อิ๋นชวนกระตือรือร้นเสมอ แต่วันนี้ยังไม่กลับมาถึงตอนนี้ ย่อมผิดปกติเป็นแน่
อวิ๋นเจวี๋ยเพิ่งเดินถึงปากถ้ำ ก็เห็นอิ๋นชวนผู้บอบช้ำเต็มกายปรากฏตัว
“นี่มันเกิดอะไรขึ้น?”
เจียงเนี่ยนเนี่ยนลุกพรวดขึ้นเดินเข้าหาอิ๋นชวน
“ข้าไม่เป็นไร...”
อิ๋นชวนโบกมืออย่างหมดเรี่ยวแรง แล้วกลายร่างเป็นหมาป่าขนาดปกติ เดินไปนอนที่มุมหนึ่ง
เจียงเนี่ยนเนี่ยนและสามีสัตว์ประหลาดสบตากันด้วยความฉงน
พวกเขาไม่เคยเห็นอิ๋นชวนห่อเหี่ยวเช่นนี้มาก่อน ระหว่างทางไปนั้นเกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือ?
“อิ๋นชวน เจ้าเป็นอะไร?”
เจียงเนี่ยนเนี่ยนเดินไปข้างกายอิ๋นชวน ยื่นมือลูบหัวหมาป่าหิมะ
“นายหญิง ข้าไม่เป็นไร ท่านรีบไปกินอาหารเถิด!”
หมาป่าหิมะเงยหน้าขึ้นแลบลิ้นเลียมือเจียงเนี่ยนเนี่ยน แล้วก้มหน้าลงนอนอีกครั้ง
เจียงเนี่ยนเนี่ยนคิดจะถามต่อ แต่ไป๋เฉินเดินเข้ามา มองไปที่คนอื่น ๆ แล้วส่ายหน้าให้นาง เจียงเนี่ยนเนี่ยนเข้าใจ ลุกกลับไปกินอาหารต่อ