"เจ้า...เจ้า..."
ชางเยว่กลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก นางไม่คิดว่า ต่อหน้าผู้คนมากมาย เจียงเนี่ยนเนี่ยนสามีสัตว์ประหลาดของนางจะกล้าลงมือโหดร้ายเพียงนี้
เมื่อครู่ชางเยว่มองเห็นชัดเจน ขณะที่หางงูฟาดโดนสามีสัตว์ประหลาดของนาง สีหน้าของพวกเขากลายเป็นแย่มาก
เป็นไปได้สูง—นางคงไม่มีสามีสัตว์ประหลาดอีกแล้ว
"อย่างไร?" มั่วฉือเหลือบตามองนางอย่างเย็นชา "ไม่พอใจ?”
ชางเยว่รีบหุบปากทันที นางรู้ดี หากทำเอาสัตว์ประหลาดงูตรงหน้าโกรธจริง ๆ เขาอาจไม่คำนึงถึงผลที่จะตามมาแล้วลงมือกับนางก็เป็นได้
ชางเยว่ครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก็รีบวิ่งตามทิศทางที่สามีสัตว์ประหลาดของนางบินหายไป
เรื่องวุ่นวายก็จบลงเพียงเท่านี้
ทุกคนกลับไปนั่งที่ของตน แม้ยังมีคนจำนวนไม่น้อยอยากเข้าใกล้เจียงเนี่ยนเนี่ยน แต่เมื่อสัมผัสได้ถึงสายตาของมั่วฉือก็พากันเก็บความคิดนั้นไปเสียหมด
ทางเจียงเนี่ยนเนี่ยนเข้าใกล้ไม่ได้ ฝั่งลั่วซินจึงมีคนล้อมรอบมากขึ้น
"นายหญิง ท่านเป็นอะไรไป?"
ไป๋เฉินเห็นเจียงเนี่ยนเนี่ยนเหม่อลอยก็เอ่ยถามอย่างเป็นกังวล
"อาเฉิน ข้าอยากไปเดินเล่น!"
ไป๋เฉินและคนอื่น ๆ รีบลุกขึ้นยืน แล้วประคองเจียงเนี่ยนเนี่ยนออกจากงานเลี้ยง
"นายหญิง ท่านยังคงกังวลเรื่องหล่านเยว่อยู่หรือไม่?"
เห็นเจียงเนี่ยนเนี่ยนมีสีหน้าครุ่นคิด ไป๋เฉินจึงเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง
เจียงเนี่ยนเนี่ยนหยุดฝีเท้า มองไปยังทะเล แล้วเอ่ยอย่างเรียบเฉย