"หลัน ท่านกลับมาแล้ว!"
เงือกรูปร่างกำยำคนหนึ่งเห็นหลันก็ทักทายขึ้นก่อน
"นี่คือนายหญิงที่เจ้าขึ้นฝั่งไปตามหามาหรือ? รู้สึกว่าสวยยิ่งกว่าหญิงงามในเผ่าเงือกของเราเสียอีก"
"เจ้านี่ช่างมีวาสนาเสียจริง!"
คิดว่าหลันจะเอ่ยอธิบายอะไรบางอย่าง ทว่าหลันเพียงแค่ยิ้มบางๆ ไม่มีทีท่าว่าจะอธิบายแต่ประการใด
"ข้าไม่ใช่นายหญิงของหลัน!"
เจียงเนี่ยนเนี่ยนไม่อยากให้ถูกเข้าใจผิด ต่อให้ตนเองมิได้เลือกหลันในท้ายที่สุด หากถูกคนเข้าใจว่าหลันมีนายหญิงแล้วแต่กลับถูกทอดทิ้ง คงส่งผลกระทบต่อเขาอย่างร้ายกาจ ดังนั้นนางจึงเห็นว่า ควรพูดให้กระจ่างจะดีกว่า
คนผู้นั้นสีหน้าแข็งทื่อ มองหลันอย่างเก้อเขิน
"ผู้นี้คือจอมนารีผู้ศักดิ์สิทธิ์เจียงเนี่ยนเนี่ยน นางพูดถูก ข้ายังมิใช่สามีสัตว์ของนาง" หลันไม่โกรธ เอ่ยอธิบายอย่างเรียบง่าย "แต่ข้าเชื่อว่า สักวันหนึ่ง ข้าจะใช้ใจจริงของข้าเอาชนะใจนางได้"
เจียงเนี่ยนเนี่ยนไม่คิดว่าหลันจะพูดเช่นนี้ ในใจรู้สึกไม่ค่อยสบายนัก
"ท่านไม่ต้องลำบากใจ" หลันเหมือนมองทะลุความคิดของเจียงเนี่ยนเนี่ยน "ข้าเพียงแต่ในฐานะชายหนุ่ม แสดงความต้องการต่อหญิงที่ตนเองชื่นชอบ ซึ่งในเผ่าเงือกถือเป็นเรื่องธรรมดา ดังนั้นท่านไม่จำเป็นต้องแบกรับความกดดันมากนัก"
หากไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น หลันไม่ว่าจะเป็นหน้าตาหรือคุณธรรม ก็ล้วนดีไม่น้อย
เจียงเนี่ยนเนี่ยนรู้สึกว่า หากนางพบหลันเป็นคนแรก นางจะต้องตกหลุมรักเขาแน่นอน
"ขอบคุณท่าน!"
เจียงเนี่ยนเนี่ยนกล่าวขอบคุณอย่างจริงใจ