"ไปเถอะ!"
เจียงเนี่ยนเนี่ยนยื่นมือไปทางมั่วฉือ มั่วฉือรีบหมอบลงและอุ้มเจียงเนี่ยนเนี่ยนขึ้นทันที
"เจียงเนี่ยนเนี่ยน..."
ลั่วซินเพิ่งจะเอ่ยปาก ก็ถูกสายตาของมั่วฉือทำให้ตกใจจนเงียบไป
จนกระทั่งมั่วฉืออุ้มเจียงเนี่ยนเนี่ยนเดินจากไปไกล ลั่วซินจึงผ่อนลมหายใจออกมาเป็นสาย แล้วทรุดลงนั่งกับพื้นทันที
สายตาเมื่อครู่ของมั่วฉือช่างน่ากลัวยิ่งนัก ถึงกับทำให้นางรู้สึกว่า มั่วฉือไม่มีความจำเป็นต้องใช้ความมืดมนภายในใจเลย เพราะแท้จริงแล้ว เขามิใช่สัตว์ประหลาดที่ดีแต่แรก
กลับถึงบ้านหิน
มั่วฉือวางเจียงเนี่ยนเนี่ยนลงอย่างทะนุถนอม เห็นท่าทางระมัดระวังของมั่วฉือแล้ว เจียงเนี่ยนเนี่ยนอดที่จะหยอกเย้าไม่ได้
"อ๋าฉือ เจ้ารู้หรือไม่ เพียงแค่สายตาที่เจ้าจ้องลั่วซินเมื่อครู่ ช่างน่ากลัวยิ่งนัก!"
มั่วฉือในใจกระตุกวูบ เอ่ยอย่างลังเล "นายหญิงจะรู้สึกว่าข้าน่ากลัวหรือไม่?"
เจียงเนี่ยนเนี่ยนยิ้มแล้วส่ายศีรษะ "ไม่ใช่! เจ้าไม่ทำแบบนั้นกับข้าอยู่แล้ว ข้าจะไปกลัวอะไร?"
มั่วฉือจึงค่อยโล่งใจ "นายหญิงวางใจ ข้าไม่มีทางทำแบบนั้นกับเจ้าเป็นอันขาด"
เจียงเนี่ยนเนี่ยนพยักหน้า "อื้ม!"
"นายหญิง เหนื่อยหรือไม่?"
ไป๋เฉินยกน้ำเดินเข้ามา ส่งให้เจียงเนี่ยนเนี่ยนพร้อมเอ่ยถาม "ข้าเคยได้ยินว่า สตรีสัตว์ประหลาดที่ตั้งครรภ์มักจะเหนื่อยง่าย และง่วงนอนมาก"
เจียงเนี่ยนเนี่ยนรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย ไม่คิดว่าไป๋เฉินซึ่งเป็นเพศผู้จะมีความรู้มากมายขนาดนี้
"ข้าว่าข้ายังโอเคอยู่ อาจจะยังไม่ถึงช่วงนั้น" เจียงเนี่ยนเนี่ยนรับน้ำมาดื่ม "แต่ตอนนี้ก็ดึกมากแล้ว เราพักผ่อนกันเถอะ!"