เมื่อเห็นว่าทั้งห้าคนไม่มีใครบาดเจ็บสาหัส เจียงเนี่ยนเนี่ยนจึงถอนหายใจด้วยความโล่งอก
“พ่อข้าอยู่ที่ใด?”
เจียงเนี่ยนเนี่ยนกวาดสายตามองไปรอบตัวก็ไม่เห็นเยว่เฟิง หัวใจของนางแทบกระโดดออกมานอกอก
จะเป็นอะไรไปหรือไม่?
“เนี่ยนเนี่ยน พ่ออยู่ที่นี่”
เจียงเนี่ยนเนี่ยนหันไปตามเสียง ก็เห็นเยว่เฟิงแบกเสือดำขาวสลับลายตัวหนึ่งไว้บนบ่า เสือตัวนั้นรูปร่างใหญ่โต “พ่อจำได้ว่าเนี่ยนเนี่ยยังไม่มีหนังเสือขาว พ่อจึงเลือกตัวนี้มาให้เป็นพิเศษ”
เจียงเนี่ยนเนี่ยนรู้สึกอบอุ่นใจ น้ำตาไหลออกมาอย่างไม่รู้ตัว “พ่อ หนังสัตว์ที่พ่อให้ข้าไว้นั้นมากพอแล้ว พ่อดูกระโปรงหนังสัตว์ของพ่อสิว่าขาดจนปะแล้วปะเล่า ยังคิดถึงข้าอยู่อีก...”
เยว่เฟิงก้มลงมองกระโปรงหนังสัตว์ของตน แล้วหัวเราะแหะๆ “พ่อเป็นเพศผู้ ไม่แยแสสิ่งเหล่านี้ เนี่ยนเนี่ยนเป็นสตรีสัตว์ ยังเป็นจอมนารีผู้ศักดิ์สิทธิ์ ย่อมต้องแต่งกายให้งดงามสมฐานะ”
เจียงเนี่ยนเนี่ยยิ้มทั้งน้ำตา “พ่อยังเป็นนายเมืองอีก ทำไมไม่ต้องการความงดงามเล่า?”
เยว่เฟิงยิ้มบางๆ ไม่ได้พูดเรื่องนี้ต่อ หันไปทางพวกเพศผู้ที่แบกสัตว์สัตว์พูดว่า “เวลาไม่เป็นใจนัก ต่างคนต่างกลับเถิด!”
ธรรมเนียมของแผ่นดินสัตว์ การปราบสัตว์สัตว์คลั่งนั้นอันตราย ผู้ใดสมัครใจก็เข้าร่วม แต่ผู้ที่ไป จะได้เหยื่อตามกำลังที่ออกแรง ส่วนผู้ที่ไม่ได้ไป ก็ได้เพียงแต่มองตาปริบๆ
ก่อนกลับ พวกเขาได้แบ่งเหยื่อให้ทุกคนที่มีส่วนร่วมในการปราบสัตว์สัตว์คลั่งเรียบร้อยแล้ว