"ย่อมต้องมีปุโรหิตเป็นแน่!"
"เพียงแต่..."
ไป๋เฉินถอนหายใจ "ทุกครั้งที่ปุโรหิตอยากรายงานเรื่องนี้ต่อสัตว์เทพ มักจะมีเรื่องประหลาดเกิดขึ้นเสมอ ทำให้ไม่มีครั้งใดสำเร็จ"
เจียงเนี่ยนเนี่ยนได้ยินดังนั้น ก็พอจะเดาได้คร่าวๆ
"อาเฉิน ในเผ่าหมาจิ้งจอกนอกจากเจ้า ควรจะยังมีสัตว์ที่ไม่ได้รับผลกระทบกระมัง?"
ไป๋เฉินเบิกตากว้างด้วยความตกใจ "นายหญิง ท่านรู้ได้อย่างไร?"
วินาทีถัดมา ไป๋เฉินก็รู้สึกตัว "หรือว่า..."
"อืม!" เจียงเนี่ยนเนี่ยนพยักหน้า "แต่ตอนนี้เรายังไม่มีหลักฐาน ดังนั้น..."
"ไม่มีหลักฐาน ก็สร้างหลักฐานขึ้นมาเสีย!" มั่วฉือเอ่ยขึ้นเรียบๆ
เจียงเนี่ยนเนี่ยนยิ้มมุมปาก "จงบอกแผนการของเจ้ามา"
"ไม่บอกว่าทุกครั้งที่ปุโรหิตเตรียมติดต่อสัตว์เทพ มักถูกเรื่องประหลาดขัดจังหวะหรือ? ฉะนั้นเราก็ลองถามอีกสักครั้ง"
เจียงเนี่ยนเนี่ยนมองมั่วฉือด้วยสายตาชื่นชม "ข้ากับมั่วฉือคิดเหมือนกัน กลยุทธ์นี้ในถิ่นของพวกเราเรียกว่า เชิญเสือเข้าถ้ำ!"
เมื่อตกลงแผนกันได้แล้ว เจียงเนี่ยนเนี่ยนก็หยิบเนื้อสัตว์จากมิติออกมา ทานให้อิ่มแล้วจึงค่อยๆ เดินทางกลับเผ่า
พอถึงเชิงเขา ก็เห็นไป๋หลิงยืนอยู่แต่ไกล ข้างกายเป็นสามีสัตว์ของนาง ดูท่าทางคงเป็นเผ่าหมาจิ้งจอกเช่นกัน เพราะดวงตาจิ้งจอกอันเป็นเอกลักษณ์นั้น ทำให้ใครๆ ก็ดูออก
"เนี่ยนเนี่ยน เจ้ากลับมาแล้ว!"
สามีสัตว์ก้มลงพูดกับไป๋หลิง ไป๋หลิงหันกลับมา เมื่อเห็นเจียงเนี่ยนเนี่ยน ก็รีบวิ่งเข้ามาด้วยความตื่นเต้นทันที
"แต่เช้าข้าไปหาพวกเจ้าที่ถ้ำของอาเฉินแล้ว แต่เจ้ากลับไม่อยู่" ไป๋หลิงพูดพลางลดเสียงลงถาม "ได้ยินว่าเจ้าพาเพศผู้เผ่าหมาจิ้งจอกกลุ่มหนึ่งไปทำอะไรการเพาะปลูกตรงทางเข้า แล้วเจอเผ่าหนูยักษ์มาชิงเนื้อสัตว์ เจ้าไม่เป็นไรใช่หรือไม่?"