"หลิงเซวียน เจ้าบาดเจ็บสาหัสเช่นนั้น ไม่พักผ่อนให้ดี วิ่งมาที่นี่ทำไม?"
อู้อวิ๋นมองออกมานานแล้วว่าหลิงเซวียนมีใจให้เจียงเนี่ยนเนี่ยน เห็นเขาดื้อดึงไม่รู้จักผ่อนหนักผ่อนเบา จึงรีบเข้าไปดึงเขาไปทางหนึ่ง
"อู้อวิ๋น เจ้าทำอะไร?"
หนทางแห่งความรักถูกขัดขวางซ้ำแล้วซ้ำเล่า หลิงเซวียนจึงมีอารมณ์ไม่ดีนัก
"หลิงเซวียน จอมนารีผู้ศักดิ์สิทธิ์คือผู้ที่ราชาอินทรีกำชับไว้เป็นหนักหนา ต้องเชิญกลับไปอย่างดี" อู้อวิ๋นพูดพลางมองไปที่เจียงเนี่ยนเนี่ยน แสงไฟสีเหลืองสลัวต้องบนใบหน้าเล็กงดงามของนาง ยิ่งเห็นเด่นชัดขึ้น "นางเป็นจอมนารีผู้ศักดิ์สิทธิ์ พ่อพันธุ์ที่หมายปองนางมีมากเหลือเกิน แต่หากนางไม่มีใจ เจ้ายังคงวุ่นวายเช่นนี้ มีแต่จะทำให้นางรังเกียจเจ้า"
"หากนางรังเกียจข้า ก็คงไม่ช่วยชีวิตข้าไว้หรอก!" หลิงเซวียนพูดด้วยความมั่นใจยิ่ง
อู้อวิ๋นไม่คิดว่าหลิงเซวียนจะดื้อรั้นถึงเพียงนี้ ถึงแม้ตอนนี้สายตาที่เจียงเนี่ยนเนี่ยนมองหลิงเซวียนจะไม่มีความรังเกียจ แต่ก็ไม่มีความชอบแม้แต่น้อยเลยมิใช่หรือ?
หากเจียงเนี่ยนเนี่ยนแสดงความสนใจแม้เพียงเล็กน้อย ในฐานะสหายของหลิงเซวียน เขาก็คงไม่ออกมาขัดขวาง
ยิ่งไปกว่านั้น สามีสัตว์ประหลาดหลายคนของเจียงเนี่ยนเนี่ยน ล้วนไม่ใช่คนที่ยั่วยุได้ง่าย ๆ
"แต่นางแตกต่างจากสตรีสัตว์ประหลาดอื่น ๆ เจ้ารุกเร้ารุนแรงเช่นนี้ ต้องไม่สมดังใจเจ้าหรอก"
คำพูดของอู้อวิ๋น ปลุกหลิงเซวียนให้ตื่นได้ในที่สุด ที่จริงเขาก็รู้สึกได้เช่นกันว่าเจียงเนี่ยนเนี่ยนแตกต่างจากสตรีสัตว์ประหลาดทั้งหลายที่เขาเคยพบมา บางทีเขาอาจควรค่อย ๆ เข้าหา