ลังเลอยู่นาน อาฉือจึงค่อย ๆ เดินออกมาอย่างระมัดระวัง
สิ่งที่อาฉือไม่คาดคิดคือ ทุกคนเพียงแค่มองเขาแวบหนึ่ง ก็ก้มหน้าทำกิจธุระของตนต่อ ไม่มีใครอยากรู้อยากเห็นถามนู่นถามนี่เหมือนอิ๋นชวนเลยสักคน
ทำให้เขาอดถอนหายใจโล่งอกไม่ได้
"ทางนั้น..."
หลันเอ่ยขึ้นอย่างกะทันหัน ทำให้หัวใจที่เพิ่งจะสงบลงได้ไม่นานพลันกระตุกวูบขึ้นมาอีกครั้ง
อาฉือรีบยืดตัวตรง มองหลันนิ่งไม่ขยับ
หลันเองก็ตกใจกับปฏิกิริยาอันรุนแรงของอาฉือไม่น้อย จึงค่อย ๆ ยกมือชี้ไปทางถ้ำว่างเปล่าที่เชื่อมต่อกันอีกฝั่งหนึ่ง "หากเจ้าต้องการพักผ่อน ไปทางนั้นได้"
อาฉือมองตามทิศทางที่หลันชี้ แล้วพยักหน้า ร่างหายวับไปปรากฏตัวอยู่ในถ้ำทันที
เมื่อครู่ช่างน่าอับอายเสียจริง!
ก่อนหน้านี้ตอนเผชิญหน้าสามีสัตว์ของลั่วซิน เขาไม่รู้สึกอะไรเลยแม้แต่น้อย ไม่รู้ว่าเหตุใด ณ เวลานี้เขากลับตื่นเต้นยิ่งนัก
หรือนี่คือความแตกต่างระหว่างการไม่ชอบกับการชอบ?
เพราะตนเองใส่ใจเจียงเนี่ยนเนี่ยน จึงใส่ใจทุกสิ่งที่บางให้ความสำคัญ คิดว่าพวกเขาก็คงเช่นกัน เพราะใส่ใจเจียงเนี่ยนเนี่ยน จึงยอมรับเขาที่บางให้ความสำคัญ
เมื่อเจียงเนี่ยนเนี่ยนตื่นขึ้น พบว่าตนเองกลับมาอยู่ในถ้ำได้อย่างไร ก็รู้สึกตกใจไม่น้อย
นางไม่ได้นอนอยู่ที่รังหญ้าในถ้ำหรือ?
เหตุใดจู่ ๆ ถึงกลับมาที่นี่ได้?
หรือว่าอาฉือเกิดเรื่องขึ้น?
นางรีบลุกขึ้นวิ่งออกจากถ้ำ ก็พบว่าอาฉือและสามีสัตว์คนอื่น ๆ กำลังล้อมอยู่หน้าเตาหิน ไป๋เฉินและหลันกำลังหุงหาอาหาร ส่วนอาฉือยืนเรียนรู้อยู่ข้าง ๆ อย่างตั้งใจ