เจียงเนี่ยนเนี่ยนพาสามีสัตว์ประหลาดทั้งหลายจากไป โดยปล่อยพื้นที่ให้อวิ๋นหลีและเหลี่ยเฟิงได้อยู่ตามลำพัง
เมื่อกลับมาถึงชายหาด ไฟได้ลุกโชนเต็มที่แล้ว ส่องแสงสว่างไสวไปทั่วผืนทราย
เจียงเนี่ยนเนี่ยนมิได้ใคร่จะร่วมวงการเช่นนี้ แต่ในฐานะแขก หากผิดคำมั่นย่อมไม่สุภาพ นางจึงพยายามลดตัวตนลง แล้วพาสามีสัตว์ประหลาดไปยังจุดที่นั่งที่จัดไว้
ทุกตำแหน่งได้จัดเตรียมเนื้อสัตว์ประหลาดและผลไม้ที่ไม่รู้จักไว้ เจียงเนี่ยนเนี่ยนทานอาหารทะเลไปมากก่อนหน้านี้แล้ว จึงไม่สนใจเนื้อสัตว์ประหลาดนัก หยิบผลไม้ขึ้นมาหนึ่งผลกัดกิน
“เจียงเนี่ยนเนี่ยนจอมนารีผู้ศักดิ์สิทธิ์!”
นางเพิ่งจะกินคำแรก ก็มีชายหนุ่มคนหนึ่งเดินตรงเข้ามา “ข้าน้อยขอเชิญท่านร่วมเล่นด้วยได้หรือไม่?”
เจียงเนี่ยนเนี่ยนย่อมรู้ดีว่าการ “เล่น” นี้มิใช่การเล่นธรรมดา นางจึงยิ้มแสดงความเสียใจแล้วปฏิเสธ “ขออภัย ข้าน้อยเพิ่งมาถึง ปรารถนาจะชมทัศนียภาพก่อน”
ชายหนุ่มมิได้โกรธ หันกายไปยังตำแหน่งของหญิงสาวอีกคนที่อยู่ไม่ไกล
คงเป็นวาจาเดียวกัน แต่ครั้งนี้เขามีโชคดี ฝ่ายหญิงพยักหน้ารับ
นางเพิ่งจะเก็บสายตา ก็เห็นชายหนุ่มอีกคนเดินตรงมายังที่นี้อีก เจียงเนี่ยนเนี่ยนจนปัญญาจริง ๆ คราวนี้ทั่วทั้งงานเลี้ยงนางต้องคอยเผชิญหน้าและปฏิเสธเหล่าชายหนุ่มไม่หยุดหย่อนเลยหรือ?
“เจียงเนี่ยนเนี่ยนจอมนารีผู้ศักดิ์สิทธิ์ ข้าน้อยขอร่วมวงกับท่านได้หรือไม่?”
ชายหนุ่มรูปร่างใหญ่โต กล้ามเป็นมัด ๆ เป็นรูปร่างที่เจียงเนี่ยนเนี่ยนเกลียดที่สุด นางขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว กำลังจะปฏิเสธ ก็ได้ยินอิ๋นชวนเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยความรังเกียจ