วันรุ่งขึ้น
ใกล้เที่ยง
เจียงเนี่ยนเนี่ยนนวดเอวพลางนั่งอยู่บนเตียงหินด้วยความหงุดหงิด
หากรู้แต่แรกว่าเงือกที่ลิ้มรสเนื้อมนุษย์แล้วจะหมกมุ่นเพียงนี้ เมื่อคืนนางควรไล่หลันออกไปหลังร่วมสัญญาเสียตั้งแต่แรก ผลสุดท้ายแม้จะอาบน้ำเสร็จแล้ว ยังถูกกอดรัดทำอีกครั้งแล้วครั้งเล่า
กำลังหงุดหงิดอยู่ ผู้ร้ายต้นเหตุก็ยื่นหัวมาทางประตูอย่างระมัดระวัง
"นายหญิง..."
"ฮึ!" เจียงเนี่ยนเนี่ยนหันหน้าหนีด้วยความโกรธ ไม่คิดจะสนใจเจ้านี่
เห็นเจียงเนี่ยนเนี่ยนยังโกรธ หลันเริ่มร้อนใจ รีบก้าวเข้ามาคุกเข่าต่อหน้านางพร้อมยอมรับผิด "นายหญิง ข้าน้อยผิดแล้ว อย่าโกรธอีกเลยได้หรือไม่?"
เจียงเนี่ยนเนี่ยนยังคงไม่สนใจ!
"ข้าน้อยรับรอง ครั้งหน้าไม่กล้าอีกแล้ว!"
หลันจับมือเจียงเนี่ยนเนี่ยนด้วยความกระวนกระวาย แทบอยากสาบานต่อสัตว์ประหลาดเทพ
อิ๋นชวนได้ยินความเคลื่อนไหวตรงนี้ ตระหนักว่าโอกาสของตนมาถึงแล้ว รีบวิ่งขึ้นมาทันทีโดยไม่พูดพล่ามทำเป็นเดินผ่านหน้าประตูโดยบังเอิญ
"อิ๋นชวน!"
เป็นดังคาด เจียงเนี่ยนเนี่ยนที่เห็นอิ๋นชวนเรียกเขาไว้
"มีอะไรหรือนายหญิง?"
ต้องยอมรับว่าการแสดงของอิ๋นชวนไม่ดีนัก มุมปากแทบกดไว้ไม่ไหว แต่ยามนี้เจียงเนี่ยนเนี่ยนก็ไม่มีทางเลือกอื่นที่ดีกว่า ทำได้เพียงแสร้งทำเป็นไม่เห็นอะไร
"เจ้าอุ้มข้าลงไปหน่อย!"
มิใช่เพราะเจียงเนี่ยนเนี่ยนเสแสร้ง แต่เพราะเอวนางปวดเมื่อยจริง ๆ จนไม่อาจเดินลงไปเองได้
"ได้เลย!"