บทที่ 3 การดิ้นรนครั้งสุดท้ายของฉัน!
ส่วนผสมเดิม กลิ่นอายเดิม
ไม่ใช่แค่กระบวนการที่เหมือนกัน แม้แต่การสรุปผลสุดท้ายก็ยังเหมือนเดิม
ไจ้เจี้ยนมองกระดานข้อมูล พลางเอ่ยอย่างไร้อารมณ์
“ระบบ การเทเลพอร์ตนี่สุ่มจริงไหม?”
「"สุ่มแน่นอน"」
“แล้วทำไมฉันถึงมาอยู่จุดเกิดเดิมสองครั้งแล้วล่ะ?!”
「"บางทีโฮสต์อาจโชคไม่ดี ยังไงก็ลองใหม่อีกที คราวหน้าอาจเปลี่ยนที่ก็ได้"」
“หวังว่าแกจะเปลี่ยนที่จริง ๆ นะ!”
ไจ้เจี้ยนสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ
การเป็นนักบินกลางอากาศสองครั้งติดต่อกันทำให้เขาเริ่มมีภูมิคุ้มกันต่อการพุ่งชนพื้นโลกนิดหน่อย
ข่าวดีเพียงอย่างเดียวตอนนี้คือ การตกมาตายอีกก็ยังช่วยเพิ่มค่าพละกำลังได้
หากตายไปเรื่อย ๆ อาจเพิ่มพละกำลังจนถึงระดับนักกีฬาอย่างอิตาโดริเลยก็ได้!
ปรับอารมณ์สักหน่อย แล้วการเดินทางสู่เกมล้างบางครั้งที่ 3 ก็เริ่มขึ้น
เมื่อแสงสีขาวเปล่งประกาย ไจ้เจี้ยนก็เข้าสู่อาณาเขตของเกมล้างบางอีกครั้ง
ทันทีที่สายตากลับคืนมา ภาพรอบตัวก็พุ่งเข้าสู่การมองเห็นของไจ้เจี้ยน
ข่าวดี คือจุดเกิดเปลี่ยนแล้ว
ข่าวร้าย คือคราวนี้จุดเกิดก็ยังอยู่กลางอากาศ!
มองเห็นฉากเบื้องล่างเปลี่ยนจากพื้นปูนโล่ง ๆ มาเป็นตึกห้างใหญ่ ไจ้เจี้ยนยื่นมือชูนิ้วกลาง
“เชี่ย! ไอ้ทึ่มซูคุงุ ไม่คิดเลยว่าคนธรรมดาจะรอดในเกมล้างบาง!”
เสียง “ตูม” ดังขึ้น ร่างของไจ้เจี้ยนกระแทกกับดาดฟ้าอย่างแรง เป็นอันจบความท้าทายครั้งนี้
「จำนวนครั้งที่ล้มเหลว: 3」
「สาเหตุการตาย: โฮสต์พยายามใช้หัวทุบตึกให้พัง」
「ประเมิน: ไร้ค่า」
「รางวัล: พลังคำสาปเล็กน้อย, ความสามารถในการต้านทานแรงกระแทกเพิ่มขึ้นเล็กน้อย」
ในพื้นที่ระบบ ไจ้เจี้ยนลุกขึ้นนั่งด้วยความโกรธ ตะโกนอย่างไม่ยอม
“มาอีก! ฉันไม่เชื่อว่าจะลงพื้นอย่างปลอดภัยไม่ได้!”
……
ครั้งที่ 4 ไจ้เจี้ยนตกตายในตึกร้าง
ครั้งที่ 5 ไจ้เจี้ยนตกตายในสนามกีฬา
ครั้งที่ 6 ไจ้เจี้ยนกลับมาเกิดที่จุดเกิดแรกเริ่มอีกครั้ง พยายามท้าทายพื้นปูนอีกหน
……
ความตายต่อเนื่องทำให้ไจ้เจี้ยนแทบรับไม่ไหว
เขาสงสัยว่าตัวเองไม่ได้มาท้าทายสุคุนะ แต่ชัด ๆ เลยว่าแค่มาเล่นเกมจำลองกระโดดตึก!
กลับมาอยู่ในพื้นที่ระบบอีกครั้ง มองดูตัวเลข 9 บน "จำนวนครั้งที่ล้มเหลว" ดวงตาของไจ้เจี้ยนแทบไร้ประกาย
“เฮ้อ เอาเลย ฉันจะดูว่าตัวเองตกตายได้กี่ครั้ง”
ไจ้เจี้ยนเอ่ยอย่างหมดเรี่ยวแรง ให้ระบบส่งตนไปเกมล้างบางอีกครั้ง
ทว่า ในจังหวะที่เขากางแขนออกรับ พร้อมจะเผชิญความตายครั้งที่ 10 สถานการณ์กลับเปลี่ยนไป
ไจ้เจี้ยนพบว่าตอนนี้เบื้องล่างไม่ใช่ตึก แต่เป็นน้ำทะเล!
จุดเกิดของเขาครั้งนี้อยู่กลางทะเล!
“น้ำ นี่มันน้ำนี่!”
ใจของไจ้เจี้ยนเต้นรัวด้วยความยินดี ตอนนี้เขาอยู่ไม่ไกลจากผิวน้ำเท่าไหร่ แม้จะคำนวณแม่นยำไม่ได้ แต่ประเมินคร่าว ๆ ได้ว่าน่าจะราว ๆ หลายสิบเมตร
ไจ้เจี้ยนไม่ทันคิดมาก รีบปรับท่าทางของตัวเอง
เสียงลมหวีดผ่านหู ผิวน้ำก็ยิ่งใกล้เข้ามา
เสียง “ตู้ม” ดัง ร่างของไจ้เจี้ยนกระแทกผิวน้ำอย่างแรง
เขาไม่เคยฝึกจึงไม่สามารถพุ่งลงน้ำตรง ๆ เหมือนนักกระโดดน้ำมืออาชีพได้
ละอองน้ำมหึมากระทบผิวน้ำ ไจ้เจี้ยนรู้สึกเหมือนชนเข้ากับกำแพง สมองมึนไปหมด
แต่! ระดับนี้ยังรับไหว!
ค่าพลังที่ได้จากการตายต่อเนื่องคราวนี้ส่งผลแล้ว ความสามารถต้านทานแรงกระแทกที่เพิ่มหลายครั้งช่วยให้ไจ้เจี้ยนต้านทานแรงประทะนี้ไว้ได้
วินาทีที่ไจ้เจี้ยนลงพื้นสำเร็จ เขาเกือบหลั่งน้ำตาด้วยความตื้นตัน
“วู้ฮู! ฉันลงจอดสำเร็จแล้ว!”
ทว่า ความยินดีนั้นอยู่ได้เพียงหนึ่งวินาที
วินาทีต่อมา เสียงโหยหวนก็ส่งให้เขาร่วงจากสวรรค์สู่ขุมนรกทันที
เขาก้มมองไปไกล ๆ ก็เห็นปิศาจคำสาปรูปร่างคล้ายปลาตัวใหญ่กำลังพุ่งเข้าใส่!
ไจ้เจี้ยนเพิ่งนึกออกว่า ตอนที่ซูคุงุออกแบบเกมล้างบาง ได้ปล่อยปิศาจคำสาปจำนวนมากลงในอาณาเขต
โดยเฉพาะในทะเลยิ่งมีปิศาจคำสาปประเภทปลามากมาย!
“ซวย ซวย ซวย!”
ไจ้เจี้ยนตะโกนก้อง ไม่กล้าชักช้าแม้แต่วินาทีเดียว รีบว่ายเข้าหาฝั่ง
พลังคำสาปเป็นสิ่งดึงดูดปิศาจคำสาปอย่างมาก และบังเอิญว่าในตัวไจ้เจี้ยนก็มีพลังคำสาปไม่น้อยเลย!
ภายใต้แรงดึงดูดจากพลังคำสาป ปิศาจคำสาปในทะเลต่างรับรู้ถึงการมีอยู่ของไจ้เจี้ยน
พวกมันพากันพุ่งมาทางไจ้เจี้ยน ถึงกับชนกันเองเพราะจำนวนมากเกินไป
ขณะนี้ ปิศาจคำสาปประเภทปลาตัวหนึ่งก็มาถึงเบื้องหลังของไจ้เจี้ยนแล้ว
เขาหันไปมองข้างหลัง ก็เห็นปิศาจคำสาปอ้าปากกว้างน่ากลัวกำลังขย้ำเข้ามา
เสียงคำรามของปิศาจคำสาปดังสะท้อนในหูของไจ้เจี้ยน ราวกับได้กลิ่นความเน่าเปื่อยอันเป็นเอกลักษณ์ของปิศาจคำสาป
“ไม่จริงใช่ไหมเพื่อน! ฉันเพิ่งลงพื้นก็ต้องตายแล้วเหรอ? นี่มันเกินไปแล้วนะ!”
ไจ้เจี้ยนที่กว่าจะลงพื้นสำเร็จต้องตายไป 9 ครั้ง หัวใจเต็มไปด้วยความคับแค้น
เขาไม่ยอมรับว่าตัวเองที่กว่าจะลงจอดสำเร็จต้องมาตายอย่างน่าสมเพชในปากของปิศาจคำสาป
สัญชาตญาณเอาชีวิตรอดปะทุขึ้นในใจของไจ้เจี้ยน เขารับไม่ได้กับจุดจบเช่นนี้ เขาจะต้องอยู่รอด!
ไจ้เจี้ยนกำหมัดแน่น ทุบไปทางปิศาจคำสาปอย่างแรง
เขา ไม่อยากตาย!
นี่คือการดิ้นรนเพื่อมีชีวิตรอดของเขา!
ไจ้เจี้ยนแผดเสียงตะโกน พลังที่ไร้รูปร่างปะทุออกมาจากส่วนลึกของหัวใจ
วินาทีต่อมา พลังคำสาปสีน้ำเงินก็ปรากฏบนหมัดของไจ้เจี้ยน
จังหวะที่หมัดของเขากระทบหน้าปิศาจคำสาปปลา พลังมหาศาลก็พุ่งออกจากหมัด ปิศาจคำสาปปลาถึงกับถูกทุบกระเด็นออกไป!
ไจ้เจี้ยนก้มมองหมัดของตนด้วยความประหลาดใจยินดี
“นี่มัน... พลังคำสาป! ฉันใช้พลังคำสาปได้แล้ว!”
คนจำนวนมากมีพลังคำสาปในร่างกาย แต่การจะดึงมันออกมาใช้จริง ๆ นั้นค่อนข้างยาก
แต่มีกรณีหนึ่งเป็นข้อยกเว้น เมื่อคนเราอยู่ในอารมณ์รุนแรงสุดขีด ก็จะสามารถบังคับดึงพลังคำสาปในกายออกมาได้
ไจ้เจี้ยนเมื่อครู่เข้าข่ายเงื่อนไขนี้อย่างชัดเจน
เมื่อเห็นปิศาจคำสาปที่พื้นมายังอยู่ตรงนั้น ไจ้เจี้ยนไม่มีเวลามารับรู้ถึงพลังคำสาปในมือมากนัก รีบว่ายมุ่งหน้าสู่ฝั่ง
ภายใต้การเสริมพลังจากพลังคำสาป ไจ้เจี้ยนรู้สึกว่าร่างกายของตนคล่องแคล่วขึ้นมาก
แค่เพียงไม่กี่ลมหายใจ เขาก็ว่ายถึงฝั่งได้สำเร็จ
หลังจากขึ้นฝั่ง มองดูปิศาจคำสาปประเภทปลาที่ยังดิ้นพล่านในทะเล มุมปากของไจ้เจี้ยนก็ยกยิ้มกว้าง
“เข้ามาสิ! ขึ้นมาไม่ได้ใช่ไหมล่ะ? ฮ่า ๆ ๆ!”
ไจ้เจี้ยนที่รอดชีวิตจากการเอาชีวิตรอดหอบหายใจแรง สภาพจิตใจดีขึ้นมาก
เมื่ออารมณ์ผ่อนคลาย พลังคำสาปที่เคยแผ่ปกคลุมร่างก็พลันหายไป
ไจ้เจี้ยนที่ไม่ได้สังเกตสิ่งนี้มองไปรอบ ๆ ก็พบว่าตำแหน่งของเขาตอนนี้ดูเหมือนจะอยู่ในท่าเรือแห่งหนึ่ง รอบตัวเต็มไปด้วยตู้คอนเทนเนอร์จำนวนมาก
ในตอนนั้นเอง ก็มีเสียง “ปัง” ดังขึ้นข้างหู
ม่านควันสีขาวผ่านไป ปรากฏแมลงสีขาวตัวเล็กที่มีปีกเล็กคู่หนึ่งลอยอยู่กลางอากาศ
“โย่ว! ข้าคือคิคาระ! ขอแสดงความยินดีกับผู้เล่นที่กลายร่างเป็นนักว่ายน้ำ เข้าร่วมกิจกรรมกำจัดแบบตายเกลี้ยง”
“เอ๊ย! ตกใจหมด!”
ไจ้เจี้ยนสะดุ้งตกใจกับเสียงนี้ คิดไปเองโดยจิตใต้สำนึกว่าระบบของตนกำลังพูดกับเขา
แต่พอคิดอีกทีก็ไม่ใช่ เสียงระบบของตนมันดังก้องอยู่ในหัว และเสียงระบบก็เป็นเสียงกลไก ไร้อารมณ์
แต่เสียงนี้ลอยมาเข้าหูเขาอย่างชัดเจน แถมน้ำเสียงยังเต็มไปด้วยความรื่นเริง
ไจ้เจี้ยนเพ่งดู ก็สังเกตเห็นคิคาระบินวนอยู่ข้างตัวเขาทันที
“ที่แท้ก็ไอ้แมลงทอง!”