เดลต้าฟอร์ซ: ทรัพยากรไร้ขีดจำกัด ถอนเป็นเศรษฐี

ตอนที่ 1 พี่ชาย นายจะบุกไปกับพวกเราด้วยใช่ไหม?

8 นาที· 1.9K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

[อ่านนิยายก็แค่อ่านเอาอรรถรส ไม่ถูกใจก็เปลี่ยนเรื่องอ่าน]

[นักกินสมอง สมองอะไรพวกนั้นถูกกินไปหมดแล้ว ถ้ามีปัญหาเล็กๆ น้อยๆ เกี่ยวกับเซ็ตติ้งหรือเนื้อเรื่อง คอมเมนต์ทักท้วงมาได้เลยนะครับ ผมจะรีบแก้ไข]

[ผู้เขียนเป็นสายหนูเล่น ไม่ถนัดบุกจู่โจม ประจำอยู่ที่เขื่อนธรรมดา เนื้อเรื่องการบุกส่วนใหญ่มาจากคลิปสั้นตัดต่อศิลปะ ถ้ามีรายละเอียดผิดพลาดต้องขออภัยด้วยครับ]

[เนื้อหาทั้งหมดแต่งเองสดๆ อ่านได้อย่างสบายใจครับ]

“นายเข้าไปสิ รีบเข้าไป ฝั่งตรงข้ามเหลือแค่บอสตัวเดียวละ!”

“เชี่ยเอ๊ย นี่ก็ตายได้”

“หลินเหย่! นี่นายทำอะไรของนายวะ? บอสฝั่งนั้นเลือดเหลือกระจิดริดแล้ว นายใช้กระสุนแม็กนั่มห้าชั้นกับจู่หล่างยังยิงมันไม่ตายอีกเหรอ?”

“ช่างแม่งเหอะ ต่อไปนายไปหาเล่นกับคนอื่นเถอะ อย่ามาฉันอีกเลย เล่นเกมกับนายแล้วเหนื่อยชิบหาย ฉันไม่อยากเล่นกับนายต่อแล้ว”

“ไอ้สัตว์ แกยังกล้าถามฉันอีกว่าทำไม? เล่นกับแก ข้อมูลไม่ให้ ซัพพอร์ตไม่ทัน ให้เป็นตัวเปิดสอง ลากแนวกระสุน แกแม่งเดินไปตายอย่างเดียว!”

“เออ พวกนี้ฉันทนได้หมดเลยนะ ปัญหาคือฉันจัดหนักทีละสองสามล้านทุกเกม ติดห้าเหลือสอง กินมาแค่สี่ห้าล้าน ฉันเล่นห่าอะไรวะ?”

“ฉันสามไอดีเจ๊งหมดแล้ว เข้าใจไหม? จากสินทรัพย์รวมสามพันกว่าเอ็ม เจ๊งจนตอนนี้ต้องขายกล่องติดตั้งบุกจู่โจม ทรัพย์สินแกดันเพิ่มจากร้อยกว่าเอ็มมาเป็นสองบีในตอนนี้ ไอ้หน้าตัวเมียแกยังมีหน้ามาบอกว่าแกเจ๊งอีก”

“เจ๊งแกดิ! ต่อนี้ไปอย่ามาหาฉันอีกเลย อย่ามาหาฉันอีกเป็นอันขาด!”

เสียงตะคอกดังก้องในหู หลินเหย่ขมวดคิ้วเล็กน้อย

ใครกันวะ! เล่นเกมจะจริงจังเกินไปแล้ว!

มองดูข้อมูลการออกจากทีมบนหน้าจอคอม หลินเหย่รู้สึกมึนงงไปชั่วขณะ ทันใดนั้นความทรงจำมากมายก็ถาโถมเข้าสู่สมองของหลินเหย่

หลินเหย่ ผู้ข้ามโลก

ก่อนข้ามโลก ฝีมือการบุกจู่โจมไม่เอาไหนเลย เลยใช้พรสวรรค์ด้านการวิ่งมีดขายของประทังชีพ รับออเดอร์หาเงินออนไลน์

จากช่วงแรกๆ ที่อดมื้อกินมื้ออยู่สามเดือน มาจนถึงก่อตั้งคลับนักวิ่งมีด!

ชีวิตก็ค่อยๆ เข้าสู่เส้นทางที่ถูกต้อง

แต่ประโยคนั้นเขาเรียกกันว่าอะไรนะ?

ทุกครั้งที่คุณคิดว่าตัวเองกำลังจะเหินฟ้า สวรรค์ก็จะฟาดคุณด้วยท่อนไม้หนึ่งที บอกให้คุณหยุดอยู่นิ่งๆ อย่าดึง

บางทีอาจเป็นเพราะคลับนักวิ่งมีดที่หลินเหย่ก่อตั้งขึ้นเป็นกลุ่มปลอดคนโกงล้วน

ทำให้เหล่าพี่ชายเจ๊งติดเกมจำนวนมาก ยอมวิ่งมีดช้าลงหน่อยเพื่อความปลอดภัย เลือกใช้บริการคลับของหลินเหย่กันหมด

ส่งผลให้มีคลับที่หาเงินด้วยการวิ่งมีดแบบใช้โปรแกรมช่วยเล่นไม่กี่แห่ง ยอดรายได้ลดลงอย่างมาก เริ่มแอบหาเรื่องคลับนักวิ่งมีดของหลินเหย่

ตั้งแต่ส่งคนแฝงตัวเข้าไปในคลับของหลินเหย่ ใช้วิธีการทางโปรแกรมในการวิ่งมีด จงใจยัดบัญชีติดแบนให้กับผู้ว่าจ้าง

อีกทั้งโจมตีด้วยข่าวลือต่างๆ ภายนอก ส่งผลให้คลับของหลินเหย่ตกต่ำลงในชั่วข้ามคืน

ปัญหาต่างๆ ทั้งการยกเลิกออเดอร์ คืนเงิน และการชดเชย ทับถมกันเข้ามา

หลินเหย่กลายเป็นคนมีหนี้หลายหมื่นในชั่วข้ามคืน

โชคดีที่หลินเหย่ยังมีลูกค้าเก่าที่เชื่อมั่นในตัวเขาอีกกลุ่มหนึ่ง หลินเหย่จึงเริ่มวิ่งมีดหาเงินใช้หนี้ทั้งวันทั้งคืน

ในวันที่หนี้ใกล้หมด ในการเข้าเกมรอบสุดท้ายที่อดหลับอดนอนมาสองวัน หลินเหย่ดันดรอปของ 'น้ำตาแห่งมหาสมุทร' สองเม็ดกับ 'ดวงใจ' หนึ่งดวง แล้วก็ช็อกหัวใจหยุดเต้นตาย

แล้วข้ามโลกมายังร่างที่ชื่อหลินเหย่เหมือนกัน แต่เส้นทางชีวิตตรงกันข้ามกับหลินเหย่โดยสิ้นเชิง... ร่างนี้?

ไม่สิ จะเรียกว่าข้ามวิญญาณก็ดูจะไม่ถูกต้องนัก

มองดูแขนที่ถูกบุหรี่ลวกเมื่อสองสามวันก่อนข้ามโลก

หลินเหย่เองก็ไม่แน่ใจว่าตัวเองนั้นเป็นการข้ามวิญญาณหรือการแทนที่ในระดับอัตลักษณ์ทางความทรงจำ

เพราะหลินเหย่ที่ถูกแทนที่นี้ ไม่สูบบุหรี่!

หลินเหย่คนไม่สูบบุหรี่ ตอนมหาวิทยาลัยคบกับแฟนคนหนึ่ง หลังจากเรียนจบทำงานก็ทุ่มเทสุดตัว ปฏิบัติตามที่แฟนขอทุกอย่าง

อยากกินเค้กร้านดังราคาหลายร้อยเหรอ? ซื้อ!

อยากได้แหวนเพชรที่ดูหรูแต่ไร้ค่า เอาแต่หลอกเงินเพื่อเป็นที่ระลึกความรักเหรอ? หลินเหย่ไม่สูบบุหรี่ก็ยอมกัดฟันใช้เงินเดือนเกือบครึ่งปี ซื้อ!

ผลสุดท้าย ในวันเกิดอายุครบ 25 ปีของแฟนหลินเหย่ไม่สูบบุหรี่ เขาก็ถูกบอกเลิก

เพราะหลินเหย่ไม่สูบบุหรี่ไม่มีบ้าน ไม่มีรถ ไม่มีเงินเก็บ

หลินเหย่ขมวดคิ้ว เฮ้ยคุณน้องสาว!

ที่หลินเหย่ไม่สูบบุหรี่ไม่มีบ้าน ไม่มีรถ ไม่มีเงินเก็บเพราะอะไร เธอไม่รู้แก่ใจบ้างเลยเหรอ?

ค่าใช้จ่ายสูงลิ่วเดือนละเป็นหมื่นของเธอ นึกว่าด้วยเงินเดือนสามสี่พันของเธอจะรับไหวจริงๆ น่ะเหรอ

เรื่องของหลินเหย่ไม่สูบบุหรี่กับแฟนเก่าของเขา หลินเหย่ก็ไม่รู้จะวิจารณ์ยังไง

แต่ที่ทำให้หลินเหย่แทบกลั้นขำไม่อยู่คือ หลินเหย่ดันทำตัวน่ารำคาญจนถึงขั้นทำให้เพื่อนเล่นเกมที่สนิทที่สุดในเดลต้าคนหนึ่ง ลบเพื่อนบล็อกยกชุด

คนเราจะล้มเหลวในชีวิตได้ถึงขนาดนี้เลยเหรอ?

มองดูบัญชีที่มีสินทรัพย์ 2บี ของหลินเหย่: “ตัดสินยาก!”

[ระบบถอนเงินสดจากเดลต้า โหลดเสร็จสมบูรณ์]

[ต้องการเปิดใช้งานหรือไม่?]

“หืม?”

หลินเหย่ตาลุกวาว

ระบบของมาตรฐานผู้ข้ามโลกก็ตามมาด้วย หลินเหย่รีบสอบถามระบบว่ามีฟังก์ชันอะไรบ้าง

หลังจากทำความเข้าใจคร่าวๆ สีหน้าของหลินเหย่ก็ดูแปลกๆ

ไม่ใช่ว่าความสามารถของระบบห่วยเกินไป หรือระบบมันโกงเกินเหตุ แต่เป็นเพราะระบบนี้เข้ากับเขาได้ดีเหลือเกิน

ขอเพียงเขาทำภารกิจต่างๆ ได้สำเร็จ หลินเหย่ก็จะได้รับรางวัลต่างๆ

รวมถึงแต่ไม่จำกัดเพียงพรสวรรค์สกิล, ทรัพย์สินเงินสด, บริษัทธุรกิจ และรางวัลถอนเงินในรูปแบบต่างๆ

“ดีแบบนี้เลย ดีแบบนี้เลย! ต้องเล่นเกมแล้วก็ต้องหาเงิน!”

หลินเหย่ที่กำลังถูมือเหมือนแมลงวัน มองดูบัญชีที่มีสินทรัพย์ถึง 2บี แล้วเลือกออกจากระบบ

ถ้ามีโอกาส ก็จะไปง้อเพื่อนเล่นเกมคนนั้นของหลินเหย่ไม่สูบบุหรี่กลับมา ง้อไม่ได้ก็จะยกบัญชีให้เขา

หลินเหย่คิดในใจพลางพิมพ์ชื่อผู้ใช้กับรหัสผ่านบัญชีก่อนข้ามโลกไปตามอารมณ์

ผลปรากฏว่า เข้าสู่ระบบได้

เชี่ย แล้วตกลงนี่เขาข้ามโลก? หรือว่าไม่ได้ข้ามแต่เกิดใหม่?

มองดูสินทรัพย์รวมแปดร้อยกว่าเอ็มในอดีต ที่ถูกเช่าเหมาจนเกลี้ยงไปแล้ว หลังถูกให้เช่าแก่พวกมือโปรประจำคลับใหญ่ แม้แต่ของสะสมส่วนใหญ่ในห้องเก็บสะสมกับกล่องจีทีไอก็ขายไปหมดจากบัญชี หลินเหย่ถอนหายใจ

นี่คือเส้นทางที่เขาฝ่าฟันมาทั้งชีวิตนะ

แต่ว่า ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาเสียดายความหลัง

หลินเหย่จำเป็นต้องหาเงินก้อนแรกให้เร็วที่สุด แล้วเอาไปใช้หนี้ที่เกิดจากหลินเหย่คนไม่สูบบุหรี่ ที่เอาแต่เล่นเกมอยู่บ้านเฉยๆ หลังถูกบอกเลิก และต้องกู้เงินประทังชีวิตมานานครึ่งปี

ไม่มาก แค่สองสามหมื่นเท่านั้น ยังมีค่าเช่าบ้านที่ค้างอยู่เดือนกว่า

“ยังไหว ยังเต้นระบำครั้งสุดท้ายได้!”

หลินเหย่ที่ต้องรวบรวมทรัพย์สินและขายบัตรต่างๆ จนในที่สุดก็พอรวบรวมเสื้อเกราะเก็บของสีทอง, เกราะระดับสาม, หมวกกลมรุ่นเก่า, แล้วก็ ‘ของเซ่นไหว้’

“ภารกิจเด็ดขาด บุกจู่โจม (เซ่น)!”

พวกเรากำลังจะลงจอด ปะทะค้นหา จัดการเสร็จก็ถอย

ทันทีที่ลงพื้น หลินเหย่ก็พบว่าตัวเองมาปรากฏที่คุกสอง

[ระบบถอนเงินสดจากเดลต้า ตรวจพบว่าผู้เล่นเข้าสู่เกมรอบแข่งขันแล้ว]

[ภารกิจประจำรอบได้ประกาศแล้ว: ผู้เล่นนำเสื้อเกราะเก็บของและเป้สะพายหลังที่มีคุณภาพระดับม่วงขึ้นไปออกจากรอบนี้ให้ได้หกชิ้น รางวัล: เงินสดหนึ่งหมื่นหยวน]

“ฟ่อ! ดูท่าทางนี่คงบีบให้ฉันต้อง ‘เซ่น’ หนักๆ แล้วล่ะ!”

ในใจหลินเหย่วางแผนไว้แล้วว่าจะใช้วิธีหาเศษซากและประจบประแจงเข้าหาพวกสายบุกอย่างไรบ้าง

“ฮัลโหล ฮัลโหล เพื่อนมีไมค์มั้ย? น้องชาย นี่นายไม่ใช่สายวิ่งมีดนี่ นายจะบุกไปกับพวกเราด้วยใช่ไหม?”

หลินเหย่ยังไม่ทันได้ดูจุดเกิดน้ำมันเลย กำลังจะจัดการเก็บของสองสามอย่างก่อน

เสียงของพี่เวยหลงก็ดังมาจากไมค์ในทีม

มองดูเวยหลงหมาป่าแดงที่ถือปืน m7 ใส่หมวกห้าชั้นเกราะห้าชั้น เดินตรงเข้ามาเลย หลินเหย่ก็ปวดฟันนิดหน่อย

หลินเหย่ไม่กลัวการจับคู่กับผู้เล่นสายหนู เพราะอย่างมากก็แค่แสดงฝีมือตัวเองแล้วยกให้คนอื่นเป็นเจ้าพ่อ แย่งข้าวกิน

แต่พอเจอพวกสายบุกจู่โจมที่เข้ามาถามดีๆ อย่างนี้ หลินเหย่ก็ไม่รู้จะทำยังไงจริงๆ

ส่วนสาเหตุที่หลินเหย่ไม่เปิดเล่นเดี่ยว และยอมจับคู่สุ่มมากับเพื่อนร่วมทีมเข้าแผนที่นั้น

ต้องถามกลไกเล่นเดี่ยวของพวกแมลงสาบในดันเจี้ยนว่ามันน่ารังเกียจแค่ไหน

“มีไมค์ครับพี่” หลินเหย่เปิดไมค์แล้วรีบบอก: “เอ่อคือ ขอโทษด้วยนะครับพี่! ผมเจ๊งมาเข้าแผนที่เลยนะครับ แม้แต่การ์ดห้องกับกล่องก็ขายไปหมดแล้ว ติดตั้งชุดใหญ่ก็ไม่ได้ ต้องใช้ชุดเซ็ตอัพขั้นต่ำพอผ่านเกณฑ์น่ะ”

“ถ้าพวกคุณจะบุกจู่โจมแรงๆ ผมคงช่วยอะไรไม่ได้นะ”

หลินเหย่พูดด้วยน้ำเสียงดีๆ ทำให้เวยหลงที่กำลังหงุดหงิดจาการเปลี่ยนมีดไปมา ระงับความโมโหที่พลุ่งขึ้นเพราะจับคู่กับนักวิ่งมีดสายหนูลงได้

พูดด้วยน้ำเสียงที่ดีว่า: “น้องชาย นายเจ๊งจริงๆ เหรอ?”

“จริงครับ ถ้าพี่ไม่เชื่อใช้บัญชีรองดูบัญชีผมก็รู้ได้เลย” หลินเหย่ดีใจที่ตัวเองใช้บัญชีเจ๊งของตัวเอง ถ้าใช้บัญชี 2บี ของหลินเหย่ไม่สูบบุหรี่ แล้วทำตัวเป็นไอ้โง่จริงๆ ก็แย่เลย

เวยหลงพูดว่า: “ไม่เป็นไร แค่นายตามทันตอนฉีดยากับปาม่านควันได้ ของที่ฉันสองคนเก็บจากดรอป นายกินก่อนเลย กินเสร็จพวกเราค่อยกิน”

กับผู้เล่นที่ยอมรับตรงๆ ว่าขายการ์ดขายกล่องเจ๊งแล้วมาวิ่งมีดแบบนี้ หมาป่าแดงกับเวยหลงจะให้พูดอะไรได้ ก็ต้องอดทนเอา

หมาป่าแดงเสริม: “เจ๊งไม่เจ๊ง พอออกไปก็รู้เอง”

“ไม่มีปัญหาครับ แต่ผมขอพูดก่อนนะ ถ้าพวกพี่สองคนล้มทั้งคู่ แล้วผมไม่มีปืนในมือ ผมขอวิ่งหนี้นะครับ” หลินเหย่ฉีดวัคซีนป้องกันไว้ก่อน กันไม่ให้พวกเขาบุกแล้วโดนเตะกลับมาแล้วยังจะให้หลินเหย่เข้าไปตายด้วย มันไม่จำเป็นจริงๆ

เป้าหมายเดียวของหลินเหย่ในรอบนี้ก็คือการนำเสื้อเกราะเก็บของกับเป้สะพายหลังคุณภาพระดับม่วงออกไปให้ได้หกชิ้น!

ใครมาขัดขวางการหาเงินใช้หนี้ของเขา เขาจะมีเรื่องกับคนนั้น

เวยหลงกับหมาป่าแดงก็ไม่โมโห: “ได้เลย ถ้าพวกฉันสองคนล้มทั้งคู่ นายก็โยนเป้แล้วหนีไปเลย!”

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป