แก้วหูของเชิงเชิงราวกับถูกของแหลมแทงทะลุอย่างแรง เสียงวิ้งแหลมบาดหูดังขึ้นพร้อมกับความปวดตุบ ๆ ที่เส้นประสาทอย่างรุนแรง จนศีรษะแทบระเบิด
เธอเพิ่งยกมือกุมศีรษะ อาการใจสั่นรุนแรงก็ถาโถมเข้ามา ราวกับมีมือใหญ่ที่มองไม่เห็นบีบคอเธอไว้
ลมหายใจถูกช่วงชิงไป ทั้งขาดอากาศและตื่นตระหนกจนสติพร่าเลือน
“เชิงเชิง มาทำอะไรที่นี่? เป็นอะไรไป?” เซินอู้เฉียวก้มลงมอง ก็รู้สึกได้ทันทีว่าเด็กหญิงมีอาการผิดปกติ
เรี่ยวแรงของเชิงเชิงหายวับไปในพริบตา เธอล้มลงในอ้อมแขนของเซินอู้เฉียว พลางเกาทึ้งคอตัวเองอย่างทรมาน ขาเล็กเตะพื้นไม่หยุด เสียงแหบแห้งที่เปล่งออกจากปากแทบฟังไม่ชัด มีเพียงสองคำเท่านั้น
“สีดำ……”
อาการของเชิงเชิงดูคล้ายภาวะหายใจลำบากจากอาการแพ้อย่างมาก แต่เซินอู้เฉียวรู้ดีว่าต้องไม่ใช่แน่
“เชิงเชิง ไม่ต้องกลัวนะ พี่จะพากลับเดี๋ยวนี้!!” สถานการณ์เร่งด่วน เธอไม่มีเวลาตามพวกพี่ชายมา จึงใช้การวาร์ปกลับร้านทันที
ทันทีที่เธอจากไป เซินจิ้นก็สัมผัสได้อย่างเฉียบไวถึงความผิดปกติจาง ๆ เมื่อครู่เหมือนมีแรงกระแทกทางจิตที่ทรงอำนาจมากวูบผ่านไป
เขาหันไปมองลู่เซียวกับเซินซวี่ น้ำเสียงเคร่งขรึม “ไป อู้เป่ากลับไปแล้ว……”
ตอนเซินอู้เฉียวกลับมาถึงร้าน เชิงเชิงก็หมดสติไปแล้ว
“เถ้าแก่ เชิงเชิงเป็นอะไรไป?” พี่หลานกับคนอื่น ๆ เพิ่งออกมาจากแคปซูลจำลองพอดี
เซินอู้เฉียวร้อนใจแทบแย่ “รีบไปตามหม่าเสี่ยวฟางมาที่ห้องฉัน เชิงเชิงอยู่ ๆ ก็หมดสติไป……”
เธอเพิ่งวางเชิงเชิงลงบนโซฟาในห้องรับแขก เถี่ยหนิวก็หามหม่าเสี่ยวฟางมาทั้งรถเข็น
เชิงเชิงบนโซฟาหมดสติสนิท แต่ยังหายใจค่อนข้างสม่ำเสมอ ราวกับแค่หลับไป
หม่าเสี่ยวฟางตรวจร่างกายให้ทั่ว ไม่พบบาดแผลภายนอกแม้แต่น้อย จากนั้นก็ลองถ่ายเทพลังรักษาอันอ่อนโยนเข้าไป