ลี่เฉิงซวินเริ่มตรวจสอบต้นไทรกลายพันธุ์ระดับเจ้าอาณาเขตด้วยพลังจิต
น้ำเสียงของเขาเย็นชาและหนักแน่น แววตาสงบนิ่งอย่างยิ่งขณะวิเคราะห์ข้อมูล เขาพูดด้วยจังหวะเรียบเฉย แต่ทุกถ้อยคำชวนให้ใจสั่น:
“ระบบรากแผ่ปกคลุมทั่ว เปลือกไม้มีโครงสร้างคาร์บอไนซ์ ทนไฟได้อย่างสมบูรณ์ เซลล์แบ่งตัวและงอกใหม่ได้ไม่จำกัด แม้รากจะเสียหายก็ไม่ตาย ตรงกันข้าม ยิ่งหักมาก ก็ยิ่งแตกหน่อเพิ่มจำนวนเร็วขึ้น”
“ไม่พบแกนพลังงาน อาจซ่อนมันไว้ด้วยความสามารถบางอย่าง”
สิ้นเสียงของเขา การต่อสู้ก็ปะทุขึ้นทันที
เถาวัลย์หนาใหญ่หลายร้อยหลายพันเส้นของต้นไทรกลายพันธุ์พัดพาหิมะกับดินเยือกแข็งพุ่งเข้ามาจากทุกทิศ ราวกับงูเหลือมสีดำ เสียงแหวกอากาศแหลมบาดหู พื้นที่โจมตีแทบไม่มีช่องว่าง ปิดเส้นทางหลบหนีของทุกคนจนหมด
“รีบแยกกัน! คุ้มกันอู้เป่าให้ดี!”
เส้นผมสีเงินของเซินจิ้นถูกลมพายุหิมะพัดจนยุ่งเหยิง รูม่านตาสีเลือดหดวูบ คมกริบขึ้นในพริบตา
เขาเหยียบดินเยือกแข็งพุ่งไปข้างหน้าเป็นคนแรก ทันทีที่พลังมืดแห่งห้วงลึกระเบิดออก ลมคมกริบก็ฉีกเถาวัลย์ที่ปกคลุมทั่วฟ้า พลังกลืนกินจากห้วงลึกกลืนเถาวัลย์ดำที่พุ่งเข้ามาหลายร้อยเส้นในพริบตา
ทว่าแม้กระบวนท่านี้ดูเหมือนจะได้เปรียบ ก็ยังไม่ทันทำให้ใครโล่งใจ ภาพชวนขนหัวลุกก็ปรากฏขึ้นในวินาทีถัดมา
รอยตัดของกิ่งที่ขาดแยกออกเป็นเถาวัลย์ใหม่สองสามเส้นทันที พวกมันเติบโตอย่างบ้าคลั่ง เพียงสองวินาทีก็ยาวขึ้นเป็นเท่าตัว ทั้งหนาขึ้นและน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเดิม ก่อนจะโหมบุกสวนกลับอย่างบ้าคลั่ง
แววตาของลู่เซียวเย็นเยียบลงทันควัน ไอพิฆาตเย็นเยียบก่อตัวรอบกาย ฝ่ามือควบแน่นลูกไฟกลายพันธุ์อุณหภูมิสูงจัดสองลูก แล้วยิงใส่เถาวัลย์ที่กำลังแผ่ขยายอย่างบ้าคลั่ง