วิกฤตทางฝั่งเซินอู้เฉียวเพิ่งคลี่คลาย พวกเขาก็เห็นสัตว์ประหลาดตัวหนึ่งกระโดดลงมาจากรถบ้าน มันดูไม่เหมือนทั้งคนและสัตว์
ร่างของมันถูกพันด้วยเส้นสีดำที่ลอยวนอยู่รอบตัว ก่อนจะเคลื่อนที่ไปอย่างรวดเร็ว ซอมบี้ที่เข้าใกล้ถูกเส้นไหมประหลาดซึ่งพุ่งออกจากร่างของมันดูดจนแห้งเหี่ยว กลายเป็นซากศพแห้งกรัง
ลู่เซียวอุทานว่า 「ให้ตายสิ เม่นทะเลลูกเบ้อเริ่มเลย!」
เซินจิ้นดึงเซินอู้เฉียวไปไว้ด้านหลัง 「เป็นผู้หญิงคนนั้น ในร่างเธอมีอะไรบางอย่างฝังตัวอาศัยอยู่」
ภาพดวงตาสีเทาขาวคู่นั้นผุดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าในหัวของเซินอู้เฉียว ผู้หญิงคนนั้นเพิ่งจะกระโจนล้มทับเธอ แต่กลับช่วยเธอไว้
ตอนนี้เมื่อเห็นอีกฝ่ายเข่นฆ่าซอมบี้อย่างทุลักทุเลราวกับสัตว์ประหลาด เสียงคำรามและเสียงคร่ำครวญประหลาดที่เปล่งออกมาจากลำคอของเธอ ล้วนเต็มไปด้วยความเจ็บปวดอย่างชัดเจน
「เธอดูเหมือนกำลังกลัวมาก นี่เป็นพลังพิเศษของเธอหรือเปล่า?」
เปลวไฟจากพลังพิเศษของซอมบี้ระดับกลางพุ่งกระแทกร่างของหญิงสาวที่ถูกเส้นไหมประหลาดห่อหุ้มอยู่เป็นก้อน ๆ กิ่งไม้กลายพันธุ์พุ่งแทงทะลุร่างเธอราวกับสายเคเบิลเหล็ก ละอองเลือดฟุ้งกระจายเป็นหมอกสีแดง
เธอเหมือนหนอนเนื้อที่ถูกฝูงมดรุมโจมตี
เสียงเนื้อหนังถูกแทงทะลุ กระดูกและเส้นเอ็นถูกหนามแหลมตัดขาดดังแฉะ ๆ ปะปนกับเสียงคำรามด้วยความเจ็บปวดของหญิงสาว กรีดบาดไปทั่วทุ่งหิมะที่กลายเป็นน้ำแข็ง
หนังศีรษะของเซินอู้เฉียวชาวาบ เส้นประสาทในใจกำลังจะขาดผึง 「พี่ เธอจะตายไหม?」
ในวินาทีนั้นเอง เธอตระหนักอย่างชัดเจนว่าตัวเองไร้ความสามารถเพียงใดในวันสิ้นโลก ถ้าเธอมีพลังพิเศษที่เก่งกาจบ้างก็คงดี