“ย้ายไปหรือ? แล้วพวกเราจะทำยังไงล่ะ?”
“เพิ่งย้ายเข้ามาอยู่โรงแรมได้ไม่นานก็ต้องย้ายแล้วหรือ? เจ้าของร้านหลอกพวกเราอยู่หรือเปล่า?”
เสียงจอแจวุ่นวายปะทุขึ้นกลางฝูงชน เซินจิ้นกับพวกอีกสามคนก้าวไปข้างหน้าพร้อมกันอย่างรู้ใจ ยืนล้อมเซินอู้เฉียวไว้ตรงกลาง
“ถอยไปให้หมด เธอพูดอะไรก็ฟังไว้ก็พอ” เซินซวี่เอ่ยขึ้น น้ำเสียงทรงอำนาจกดดันจนผู้คนไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง
บางคนลดน้ำเสียงลง เปลี่ยนจากซักไซ้เป็นวิงวอน “เจ้าของร้าน อย่าทิ้งพวกเราไว้เลยนะ! พวกเราไม่กินอยู่ฟรี ๆ หรอก จะทำตามกฎทุกอย่าง ขอร้องล่ะ ช่วยให้พวกเรามีที่ซุกหัวนอนได้ไหม!”
หลายคนเริ่มตื่นตระหนก ลางสังหรณ์ไม่ดีแผ่กระจายไปทั่วฝูงชน
เซินอู้เฉียวฟังเสียงพูดคุยด้วยความหวาดกลัวเหล่านั้นแล้ว ก็ผลักพี่ชายกับพี่ชายแท้ ๆ ที่ยืนขวางอยู่ตรงหน้าออกอย่างเด็ดขาด ก่อนก้าวออกไปอธิบาย
“ฟังฉันพูดก่อน ซูเปอร์มาร์เก็ตต้องย้ายไปถึงจะดำเนินกิจการได้ดียิ่งขึ้น นี่เป็นการตัดสินใจที่เปลี่ยนแปลงไม่ได้! แต่ถ้าพวกคุณเต็มใจ เราก็ไปด้วยกันได้!”
คำว่า【ไปด้วยกัน】สามคำราวกับระเบิดน้ำลึกที่ตูมสนั่นกลางทะเลสาบ
“ไปด้วยกันได้ด้วยหรือ?”
“จริงหรือเปล่า?”
“จริง! ลูกค้าที่เข้าพักโรงแรมแล้วและยินดีจะย้ายไปด้วยกันก็ไปได้ ส่วนคนที่ไม่อยากไป สามารถขอคืนคริสตัลที่ใช้เข้าพักได้ทุกเมื่อ”
“แล้วพวกเราจะย้ายไปที่ไหน?”
เซินจิ้นกับอีกสามคนต่างจับจ้องเซินอู้เฉียวเงียบ ๆ รอคำตอบจากเธอ
“ไปที่ที่มีคนเยอะ และทำธุรกิจให้เติบโตได้” เซินอู้เฉียวเชิดคางขึ้นเล็กน้อย น้ำเสียงหนักแน่น
“งั้นก็ไป! พวกเราก็จะไปด้วย อยู่กับเจ้าของร้าน อย่างน้อยก็ยังใช้ชีวิตเหมือนคนได้!”
“ใช่! ฉันก็ไปเหมือนกัน ที่บ้า ๆ นี่ไม่มีอะไรให้คิดถึงสักหน่อย เจ้าของร้านไปไหนฉันก็ไปนั่น”
“เจ้าของร้านไปไหน พวกเราก็ไปที่นั่น...” ผู้คนทยอยกันลุกขึ้นยืน ยืนยันหนักแน่นว่าจะย้ายไปพร้อมกับซูเปอร์มาร์เก็ตของเซินอู้เฉียว