“ฝ่าบาท!” พระชายารองหว่านเห็นองค์รัชทายาทดังนั้น จักวาลก็ร้อนผ่าว รีบรุดวิ่งเข้าไปพุ่งเข้าในอ้อมอกของฝ่าบาท
“ฝ่าบาทคะพ่ะย่ะค่ะ หายไปไหน หญิงฉันตามหาทุกทิศ”
พระชายารองหว่านเอ่ยด้วยน้ำเสียงเจือความอาดูร ดังจะสำลักน้ำตา
องค์รัชทายาทลูบหัวของพระชายารองหว่าน แล้วตบเบา ๆ ที่แผ่นหลัง “เพียงเท่านี้ก็หาอันตรายไม่ ดูซิ ข้ายืนอยู่ตรงนี้ก็สุขสบายดีไม่ใช่หรือ”
พระชายารองหว่านซบอยู่ในอ้อมอกของฝ่าบาท จมูกได้กลิ่นหอมอ่อนของดอกชีหนานลอยมา
เซวียเชียนอี้!
ฝ่าบาทกล้านอนกับเซวียเชียนอี้เสียแล้ว!
นางสูดลมหายใจลึก ๆ อย่างเงียบเชียบ มิให้ใครสังเกต
ไม่ช้านัก ตำหนักทั้งหลายต่างจุดโคมราตรีขึ้นสว่างไสว
ทุกคนถูกรบกวนจนตื่น
พระชายาไท่จื่อและถังหว่านซินต่างออกมา
เมื่อเซวียเชียนอี้เดินออกมา พระชายารองหว่านก็ยังซบอยู่ในอ้อมอกของฝ่าบาท
ราตรีนี้ฝ่าบาทพึงเสด็จไปพักที่ตำหนักของพระชายารองหว่าน ที่ฝ่าบาทโอบกอดนางไว้เช่นนี้ ย่อมเป็นเรื่องสมควร
ฝ่าบาทเองก็ตั้งใจอาศัยพระชายารองหว่านเป็นเครื่องบังหน้า กลบเกลื่อนความลับที่ล่วงละเมิด
พระชายารองหว่านเงยหน้าขึ้นจากอ้อมอกของฝ่าบาท แลหันไปมองเซวียเชียนอี้หนึ่งครา
เลยนึกขึ้นได้ว่าเหตุใดวันนี้นางจึงแต่งกายด้วยสีชมพู ที่แท้ตั้งใจวางแผนเช่นนี้เอง
เซวียเชียนอี้มองกลับมา
สายตาทั้งสองประสานกันเพียงแวบเดียว แล้วก็ผละจากกัน
บ่าวผู้ตรวจตราวิ่งกลับมากราบทูล “ฝ่าบาทคะพ่ะย่ะค่ะ สืบได้แล้ว เหตุเพราะคลังเกิดเพลิงไหม้ คืนร้อนนี้อากาศแห้งผาก โคมของบ่าวเฝ้ายามร่วงตกพื้น ลุกลามไปติดกิ่งไม้แห้ง โชคดีที่พบเห็นเสียแต่เนิ่น ๆ เพลิงจึงถูกดับลงแล้วพ่ะย่ะค่ะ”