ซูซูเหยาแทบขำจนออกมาเป็นเสียงหัวเราะ
วกวนไปไกลแค่ไหน ที่แท้ฮูหยินหว่านหาคนมาอ้างเป็นมารดาแท้ของนาง เพราะต้องการจัดให้นางมีผู้สิทธิ์ชายเข้ามาอยู่กินในบ้านฝ่ายภรรยา เพื่อให้นางต้องอยู่รับใช้ในโหวฝูตรากตรำไปชั่วชีวิต
หม่ากังเป็นชายนาแท้ ๆ ร่างสูงใหญ่ผิวดำกรำ
ในหนองนา ชายที่มีแขนขาครบถ้วนและมีความทะมึนในตัว ย่อมไม่ยอมเป็นผู้สิทธิ์เข้ามาอยู่กินในบ้านฝ่ายภรรยาของใคร ยืนหยุดนิ่งอยู่ตรงนั้น ใบหน้าแสดงความไม่ยินดียิ่ง แต่พอเงยหน้ามองเห็นซูซูเหยาเมื่อใด ดวงตาก็ตรึงแน่นราวกับติดหนึก
"เมียแม่ ข้าไม่ใช่ถูกทิ้งไว้แต่เกิดหรือ ทำไมถึงหมั้นหมายกันตั้งแต่ยังเป็นเด็กได้" ซูซูเหยาถาม
ฮูหยินหม่าถูกคำถามนั้นอุดกลืน ไม่รู้จะตอบเช่นไร
หม่ากังตะโกนเสียงดัง "หมั้นกันไว้แต่ยังอยู่ในท้องแม่เลย!"
เสียงดังลั่นไม่ต่างจากฮูหยินหม่า
หม่ากังกับฮูหยินหม่าหน้าตาคล้ายกันไม่น้อย ถ้าไม่เดาผิด น่าจะเป็นหลานของฮูหยินหม่า
ซูซูเหยาถามต่อ "อยู่ในท้องแล้วจะรู้ได้อย่างไรว่าเป็นชายหรือหญิง ถ้าบังเอิญเป็นชายล่ะ จะทำเช่นไร"
หม่ากัง "เป็นชายก็เลี้ยงเป็นน้องชาย!"
ฮูหยินหม่าดันหม่ากังให้ไปยืนอยู่ข้างหลัง แล้วหลั่งรอยยิ้มออกมา "ก็บังเอิญเป็นเด็กหญิงนี่นา ซู่เหยา หม่ากังเป็นหนุ่มหล่อและเก่งงานที่สุดในบ้านเรา ธรณีประตูบ้านแทบโดนแม่สื่อเหยียบย่ำจนพัง ถ้าไม่รอเจ้า มันคงมีภรรยามานานแล้ว ให้มันมาอยู่กินในบ้านฝ่ายเจ้านี่ไม่ง่ายเลย"
ซูซูเหยาเหลือบมองหม่ากังหนึ่งครั้ง
หม่ากังรีบยิ้มหื่นเพื่อประจบทันที ยิ้มแล้วรู้สึกเองว่าดูต่อต่ำ จึงเบ้หน้าลง "ข้าคนเดียวทำงานได้แทนสามคน โอ๊ย ไม่ใช่ ห้าคน! ข้าไม่เพียงหว่านไถนา ยังซ่อมบ้าน สร้างเครื่องไม้ และรักษาโรควัวควายหมูหมาก็ได้!"