เซวียเชียนอี้เพียงนึกถึงภาพซู่เหยาโกรธจนกระอักเลือด ใบหน้าซีดเซียวของนางกลับมีสีเลือดเพิ่มขึ้นมาบ้าง
หญิงรับใช้ใหญ่กัวยกน้ำขิงผสมน้ำตาลทรายแดงเข้ามา “พระชายารอง รีบดื่มตอนร้อนเพคะ”
เซวียเชียนอี้ลุกนั่งรับถ้วยน้ำขิงที่หญิงรับใช้ใหญ่กัวส่งให้ แล้วดื่มรวดเดียวจบ น้ำซุปร้อนระอุไหลจากลำคอลงสู่ท้องน้อย เรือนร่างพลันอบอุ่นไปทั่ว
ยาที่หมอหลวงสั่งก็กินแล้ว อาหารฤทธิ์เย็นแตะต้องแม้แต่น้อยก็ไม่ หากแม้แต่สระผมก็ยังไม่
ที่จริงเลือดออกไม่มากแล้ว แต่ก็พร่ากระปริดกระปรอยไม่หยุด ไม่สะอาดหมดเสียที
เรื่องรอบเดือนยังไม่จบ นางจึงไม่อาจถวายตัว
เข้าวังมาหลายวันแล้ว นางไม่เคยพบองค์ชายอีกเลย
ท่าทีของบ่าวไพร่ก็ย่ำแย่ลงทุกวัน สาวใช้ที่ถูกส่งไปเอาอาหารจากห้องครัวใหญ่ก็กลับมาช้าลงเรื่อย ๆ
ฟังจากคำบ่าวไพร่ว่า องค์ชายประทับอยู่ที่เรือนซู่เหยาทุกคืน ทั้งยังย้ายห้องหนังสือไปไว้ที่เรือนใหญ่ตะวันตก หลังจากเข้าเฝ้าแต่ละวันก็กลับเรือนใหญ่ตะวันตก
คิดถึงตรงนี้ ความแค้นที่เซวียเชียนอี้มีต่อซู่เหยาก็เพิ่มพูนขึ้นอีกหลายส่วน
หญิงรับใช้ใหญ่กัว “พระชายารอง ห้องครัวใหญ่อาจแอบใส่อะไรลงไปในอาหารหรือไม่เพคะ”
เซวียเชียนอี้ก้มหน้าครุ่นคิด อาหารที่ห้องครัวใหญ่ส่งมานางแบ่งเป็นสองส่วนเท่า ๆ กัน ส่วนหนึ่งให้สาวใช้ที่มีรอบเดือนกิน
สาวใช้กินแล้วไร้ปัญหา ดูเหมือนหน้าตาจะแดงเรื่อขึ้นด้วยซ้ำ
สาวใช้รอบเดือนนางนั้นหมดไปตั้งแต่นั้นแล้ว มีเพียงนางที่ไร้ความสามารถ ยังคงพร่างพรูไม่สิ้นสุด
น้ำชาที่องค์ชายประทานนางดื่มทุกวัน เครื่องหอมที่องค์ชายประทานนางจุดทุกวัน แต่ก็ไม่รู้ว่าปัญหาอยู่ที่ใด