หมอหลวงเจียงไม่ใช่คนของไทเฮา
ไทเฮาเองก็เพิ่งได้ยินชื่อหมอหลวงเจียงเป็นครั้งแรก
เซวียเชียนอี้ตกใจจนสับสนทันที
เพิ่งคำนับพระในศาลาพระเล็กมาหยก่อน กลิ่นไม้จันทน์ยังติดอยู่บนตัวนาง
แต่คำอวยพรจากพระพุทธเจ้าก็ไม่อาจทำให้จิตใจนางสงบลงได้
"ไทเฮา... นี่จะทำเช่นไรดี..."
หัวใจนางตกลงอย่างฉับพลัน ลมหายใจก็กระตุกถี่ขึ้น
ไทเฮาประทับบนเก้าอี้เอนไม้หวงฮวาหลี แม้แต่คิ้วก็ยังไม่ขมวด ดวงพระเนตรนิ่งเงียบประดุจน้ำนิ่ง
พระนางเหลือบมองเซวียเชียนอี้หนึ่งครา แล้วตรัสอย่างเรียบเฉย "ตื่นตูมอะไรนัก หมอหลวงเจียงไม่ใช่ช่วยเจ้าแล้วหรือ ไม่ว่าเขาจะช่วยด้วยเหตุผลใด ขอเพียงเขายินดีเอื้อมือเสีย เขาก็ถือเป็นพวกเราเอง"
เซวียเชียนอี้รีบกราบทูลขอโทษ "ไทเฮา เป็นความไม่หนักแน่นของเชียนอี้เอง"
พระชายาไท่จื่อช่วยอธิบายเสริม "ไทเฮา เมื่อก่อนเชียนอี้ไม่ใช่คนแบบนี้ เพียงแต่โดนรังแกมาจนผวากลัว จึงตื่นตระหนกเช่นนี้"
เซวียเชียนอี้ขมวดคิ้วลึก พยายามรวบรวมสติ "ไทเฮา เป็นห่วงว่าซูซูเหยาจะลอบอุบายในเงามืด ให้พวกเราเผลอคลาดระวังก่อน แล้วจึงลงมือหนักหน่วงในจังหวะสำคัญ"
ไทเฮามิได้ตรัสอะไร พระเนตรมุ่งมั่น นิ้วเล็ก ๆ เคล้ากำไลประคำจันทน์แดงที่ข้อมืออย่างเบา ๆ
คล้องประคำไล่เรียงจนครบรอบหนึ่ง พระนางจึงเงยหน้าขึ้นช้า ๆ ตรัสอย่างใจเย็น "ให้คนไปสืบดูเถิด ตราบที่เป็นมนุษย์ ย่อมมีที่มาที่ไปแน่"
"ผู้อาวุโสถง"
"ข้าน้อยอยู่ที่นี่เพคะ"
"ไปที่สำนักหมอหลวงสอบถามดูว่า หมอหลวงเจียงนั้นมีที่มาจากไหนกันแน่"
"รับทราบเพคะ"
ผู้อาวุโสถงรีบรุดไปยังสำนักหมอหลวงทันที