ซู่เหยาเพิ่งกลับมาถึงจวนก็ถูกหว่านซื่อเรียกตัวไปพบ
“เป็นอย่างไรบ้าง องค์ชายเก้าว่าอย่างไร ของสิ่งของรับไว้หรือไม่”
ซู่เหยา “องค์ชายเก้ารับของสิ่งของและธนบัตรไปแล้ว รับปากว่าอีกไม่กี่วันจะปล่อยท่านพี่ใหญ่ออกมา เพียงแต่......”
หว่านื่อเร่งถาม “เพียงแต่อะไร”
“เพียงแต่ต้องรับโทษโบย” ซู่เหยากล่าวต่อ “องค์ชายเก้ารับสั่งว่า ต้องให้บทเรียนเล็กน้อย ให้พี่ใหญ่จำไว้บ้าง”
หว่านซื่อคลายใจ “เช่นนี้ก็ดี”
เวยหย่วนโหวส่งคนไปสืบถามมาแล้ว ครอบครัวอื่นที่ถูกจับก็ได้รับคำบอกเล่าเช่นเดียวกัน รับโทษโบย คุมขังอีกพักเดียวก็ปล่อยตัว ชีวิตปลอดภัยก็ดีแล้ว
“ได้ยินว่าเจ้าถูกองค์ชายเก้าให้อยู่ต่อแต่ลำพัง” หว่านซื่อจ้องใบหน้าซู่เหยา เห็นนางผิวพรรณเปล่งปลั่ง ไม่คล้ายผู้ถูกหยามเกียรติ
หรือว่าจะเป็นต้องตาองค์ชายเก้าเข้าให้แล้ว
“เจ้าค่ะ องค์ชายเก้าให้หม่อมฉันอยู่ต่อ ตรัสด้วยอีกสักพัก”
“ตรัสอะไรบ้าง”
“ก็เพียงถามว่าหม่อมฉันกับท่านพี่ใหญ่สนิทสนมกันเพียงใด”
หว่านซื่อมองใบหน้านาง สีหน้าเปลี่ยนฉับพลัน “เจ้าจงจำไว้ เจ้าพ้นผิดสัญญาหมั้นหมายกับตระกูลหยวนแล้ว จะทำเรื่องเสื่อมเสียให้โหวฝูอับอายโดยเด็ดขาดไม่ได้”
ซู่เหยาตอบเรียบเฉย “ฮูหยิน หมั้นหมายกับตระกูลหยวน ข้าไม่เอาแล้ว ท่านเคยบอกให้ข้าเป็นผู้ตัดสินใจเอง”
หว่านซื่อตวาด “เรื่องแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์สองตระกูลใหญ่ เหตุไฉนเจ้าจะไม่เอาก็ไม่เอาได้”
หากทางตระกูลหยวนไม่คัดค้านการเปลี่ยนตัว นางก็อยากส่งหมิงจูแต่งไปแทน
นางจ้องอีกฝ่ายตาเขม็ง “เจ้าไปยั่วยวนองค์ชายเก้าสำเร็จแล้วกระมัง เจ้าคิดว่าแค่ถูกองค์ชายชายตามอง จะให้หยวนจู่เห็นความสำคัญของเจ้าหรือ”
ซู่เหยาแทบหัวเราะทั้งโกรธ มีมารดาที่ไหนกล่าวโทษธิดาตนเองเช่นนี้