ยามค่ำคืนมาเยือน สกุณาเหนื่อยล้ากลับรัง
ฉู่หลิงเย่ายืนอยู่บนกำแพงที่ปกคลุมด้วยมอส สีหน้าเคร่งขรึมดั่งน้ำนิ่ง ร่างกายเย็นเยียบไปทั้งตัว
ข่าวได้รับการปูนบำเหน็จเป็นชินอ๋องแพร่สะพัดออกไป ได้รับของขวัญแสดงความยินดีไม่น้อย
ทว่าเขากลับไม่มีความยินดีแม้แต่น้อย
ในใจเย็นเยียบยิ่งกว่าน้ำในบ่อน้ำแห้งตรงหุบเขาเสียอีก
ทุกครั้งก่อนวันประสูติสองวัน จะรู้สึกร้อนรนประหนึ่งเผชิญศึกใหญ่
รางวัลจากฮ่องเต้ เป็นเพียงการช่วงชิงอำนาจ ความห่วงใยแบบผิวเผินของเสด็จแม่ เป็นเพียงการใช้เขาเป็นเครื่องมือแย่งชิงความโปรดปราน
ฮ่องเต้ไร้จิตใจ เสด็จแม่ไร้ความเมตตา
ฉู่หลิงเย่ามักจะครุ่นคิดว่าการถือกำเนิดมาในโลกนี้ของเขามีความหมายใดกันแน่
ตั้งแต่เล็กจนโต ผู้คนรอบข้างเขามากมาย เหตุใดจึงไม่มีใครรักเขาสักคน?
เขาหยิบใบไม้เปียกที่ติดโคลนขึ้นมา บี้จนแหลกเป็นผงในอุ้งมือ
ชักกระบี่ออกมา ฟันกำแพงหายไปครึ่งหนึ่งในคราวเดียว
ไม่พอ การทำลายเพียงเท่านี้ไม่เพียงพออย่างยิ่ง
ในใจราวกับซ่อนสัตว์ร้ายที่คลุ้มคลั่งไว้ตัวหนึ่ง มีเพียงการเข่นฆ่าอย่างเต็มที่เท่านั้นจึงจะระบายออกได้
อู๋ย่วนซานรออยู่ที่คุกของกรมเจิ้นฝู่ซือแต่เนิ่นแล้ว ช่วงเวลาเช่นนี้ของทุกปี เป็นวันที่องค์ชายเก้ามีอารมณ์ดุร้ายที่สุด
ตายไปไม่กี่คนในคุกเป็นเรื่องเล็กน้อย ไม่รู้ว่าองค์ชายเก้าจะคลั่งอะไร และไม่รู้ว่าตระกูลใดจะต้องเคราะห์ร้าย
หน่วยจินอีเว่ยเตรียมพร้อมรับคำสั่งทั้งหมด
อู๋ย่วนซานถอนหายใจ "คืนนี้คงเป็นอีกคืนที่ไม่ได้หลับนอน"
นายพันเว่ยกลอกตาไปมา "ท่านเฉียนซื่อ คืนนี้ไม่จำเป็นต้องตึงเครียดถึงเพียงนี้"