หว่านซื่อยืนนิ่งงันอยู่กับที่ รูม่านตาหดเล็กลงฉับพลัน "ฮ่าวชู ลูกในท้องคุณหนูเยว่คือสายเลือดเพียงหนึ่งเดียวของหมิงเพ่ย"
แม้นางจะถูกความรักบดบังสติปัญญา แต่นางก็รู้ว่าเปลี่ยนลูกไม่ได้
หมิงเพ่ยถูกไอ้เฒ่าเวยหย่วนโหวผู้นั้นพัวพันจนเดือดร้อน ชาตินี้ไม่อาจมีบุตรได้อีกแล้ว ลูกในท้องคุณหนูเยว่คือสายเลือดเพียงหนึ่งเดียวของหมิงเพ่ย และเป็นทายาทสืบทอดโหวฝูในอนาคต
เด็กคนนี้ เปลี่ยนไม่ได้
หนิงฮ่าวชูมีรอยยิ้มบางในแววตา "สวินฟาง เจ้าฟังข้าพูด"
น้ำเสียงของเขาไม่สูงไม่ต่ำ อบอุ่นนุ่มนวล ดั่งธารน้ำในฤดูใบไม้ผลิที่ละลายน้ำแข็ง ค่อย ๆ ซึมซาบเข้าสู่ก้นบึ้งหัวใจหว่านซื่ออย่างอ่อนโยน
หว่านซื่อมองคิ้วตาอันสงบนิ่งของเขา ราวกับแววตาธารน้ำใสในหุบเขา "ฮ่าวชู เจ้าพูดมาเถิด ข้าฟังอยู่"
หนิงฮ่าวชูประทับจูบหนึ่งบนแก้มนาง เอ่ยเสียงนุ่มนวล "ลูกในท้องของอนุเยว่นั้น คือสายเลือดของข้า"
น้ำเสียงของเขาชุ่มชื่น หลังจากเข้าใกล้ หว่านซื่อได้กลิ่นอายจากตัวเขา ราวกับหมอกฝนแห่งเจียงหนาน เอื่อยเฉื่อยและอบอุ่น
ทว่า น้ำเสียงอ่อนโยนเช่นนี้ กลับเอ่ยถ้อยคำที่ราวกับฟ้าผ่ากลางวันแสก ๆ จนยากจะยอมรับ
หว่านซื่อหลับตาลง ดื่มด่ำกลิ่นอายของเขาอย่างละโมบ เอ่ยถามอีกครั้ง "ฮ่าวชู เจ้าว่าอะไรนะ?"
นางต้องฟังผิดแน่
ฮ่าวชูจะเป็นบิดาของลูกในท้องคุณหนูเยว่ได้อย่างไรกัน?!
บิดาของลูกในท้องคุณหนูเยว่คือหมิงเพ่ย!
เสียงนุ่มนวลของหนิงฮ่าวชูดังขึ้นอีกครั้ง "สวินฟาง เจ้าลองคิดดู หมิงเพ่ยดื่มน้ำแกงของเจ้าแล้ว ไร้ความสามารถในการมีบุตร แล้วจะทำให้นางตั้งครรภ์ได้อย่างไร?"