เซวียเชียนอี้กับชุยหลิงซ่วงนั่งอยู่ในโรงน้ำชา ต่างได้เห็นว่าฉู่หลิงเย่าเกือบจะเสด็จถึงประตูตำหนักแล้ว กลับถูกเหวินเต๋อกุ้ยเรียกหยุดเสีย
เหวินเต๋อกุ้ยกระซิบบอกอะไรบางอย่างกับฉู่หลิงเย่า ความรู้สึกที่ตึงเครียดขององค์ชายก็คลายลงทันที แล้วหันหลังเสด็จจากไป
ชุยหลิงซ่วงวางสองมือพิงช่องหน้าต่างมองลงไปด้านล่าง "พี่เชียนอี้ เกิดอะไรขึ้น เหตุใดองค์ชายจึงเสด็จจากไป"
เซวียเชียนอี้มองลงไป องค์ชายเสด็จรีบนัก ฝีเท้าเบาสบาย เดินเหมือนมีลมส่ง แวบเดียวก็ลับสายตาไปที่ปากตรอก
เหลือแต่ขบวนสมรสยืนค้างอยู่กลางที่ ไม่รู้จักทำอย่างไรดี
ชุยหลิงซ่วงเอ่ย "พี่เชียนอี้ จะเป็นเพราะองค์ชายล่วงรู้ล่วงหน้าว่าซูซูเหยาไม่อยู่ จึงเสด็จจากไปหรือไม่ ข้าเห็นองค์ชายจากไปอย่างเบิกบานนัก"
เซวียเชียนอี้ส่ายศีรษะ "คงไม่ใช่"
แม้ผู้อื่นจะไม่รู้ แต่นางชัดเจนว่าองค์ชายมิเคยทอดทิ้งการตามหาร่องรอยของซูซูเหยาเลย
หากทราบว่างานสมรสมิอาจเป็นผล เขาย่อมไม่เบิกบานเช่นนี้ ควรเศร้าสร้อยต่างหาก
เมื่อครู่องค์ชายจากไปนั้น ฝีเท้าเบาหวิวชัด มิใช่ท่าทีของผู้สิ้นหวัง
ความรู้สึกร้าย ๆ ผุดขึ้นในใจเซวียเชียนอี้ "ไป ลงไปถามดู"
หน้าประตูตระกูลเวยหย่วนโหว ขบวนสมรสยืนรอคำสั่งจากเบื้องบน
ซูหมิงลี่นำสองน้องชายยืนด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
ชุยหลิงซ่วงดึงเซวียเชียนอี้ลงบันได "พี่เชียนอี้ ว่าไป ค่ำนี้หากฮ่องเต้ทรงทราบว่าตระกูลเวยหย่วนโหวปกปิดความจริงเรื่องซูซูเหยาสาบสูญ จะทรงลงโทษฐานหลอกลวงใต้เท้าพระทัยหรือไม่"