เรือนพักตากอากาศของสกุลลั่วอยู่ชานเมืองหลวง นั่งรถม้าไปไม่ถึงครึ่งชั่วยาม
ซูหมิงหนานเป็นผู้ขับรถม้า ขันทีอู๋นำองครักษ์จากตำหนักองค์หญิงใหญ่แปดนายมาด้วย
ในรถม้า ขันทีอู๋ยิ้มแย้มปรึกษากับซู่เหยา "คุณหนูซู อีกประเดี๋ยวถึงที่แล้ว คุณหนูเอ่ยสั่งข้าน้อยได้เลย ท่านอ๋องน้อยเซี่ยรับสั่งว่า ให้ข้าน้อยฟังคุณหนูทุกอย่าง"
ปากเขาพูดเช่นนั้น แต่ในใจกลับคิดว่า เมื่อถึงเวลาแล้วจะเบี่ยงเบนความสนใจของซู่เหยาและซูหมิงหนานอย่างไร เพื่อซุกซ่อนอิฐทองไว้บ้าง
ท่านอ๋องน้อยเซี่ยว่าไว้แล้ว การริบทรัพย์ครั้งนี้ เขาออกแรงมากที่สุด ต้องได้ส่วนแบ่งมากขึ้น
เพื่อไม่ให้คุณหนูซูเสียใจ อย่าให้นางรู้จะดีที่สุด
ในสายตาของขันทีอู๋ ท่านอ๋องน้อยเซี่ยโปรดทองถึงเพียงนี้ ยังยอมแบ่งอิฐทองให้ซู่เหยา แถมยังต้องใช้ความคิดไม่ให้นางเสียใจอีก
ท่านอ๋องน้อยเซี่ยมีใจรักคุณหนูซูเข้าอย่างแท้จริง
ท่าทีของขันทีอู๋เอาอกเอาใจยิ่งกว่าครั้งก่อนมากนัก
ซู่เหยายิ้มตอบ "ท่านเสนาขันที ลำบากท่านแล้ว"
ขันทีอู๋โบกมือ "ไม่ลำบาก ไม่ลำบาก คุณหนูเป็นผู้สูงศักดิ์ อีกประเดี๋ยวแค่นั่งดื่มชารอเฝ้าอยู่ก็พอ งานหยาบงานหนักที่เหลือ มอบให้ข้าน้อยจัดการเถิด"
ซู่เหยาไม่มีทางถูกวาจาหวานลื่นของเขาหลอกได้ เซี่ยอวี๋มีเล่ห์เหลี่ยมถึงร้อยแปดประการ ต้องไม่ประมาทแม้แต่น้อย
ถึงเซี่ยอวี๋จะไม่มา แต่ถ้าพลั้งเผลอ แม้เพียงน้อยนิดก็จะตกหลุมพรางเขาได้
"ขันทีอู๋ช่างพูดเล่น ข้าแม้เป็นสตรี แต่แรงขนอิฐทองยังพอมี ข้าเองก็จะแบ่งอิฐทอง จะไม่ออกแรงเลยสักนิดก็กระไรอยู่" ซู่เหยาเม้มปากยิ้ม "ที่จริง มืออันชำนาญของท่านเสนาขันที ปกติใช้ปรนนิบัติพระชายา อย่าให้ชอกช้ำเสียเลย"