เผยอวี้เฉิงสะดุ้งขึ้นในใจชั่วขณะ ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ “อาหลาน อย่าคิดว่ากลอุบายต่ำช้าเช่นนี้จะทำให้ข้าหยุดมือได้”
เขากดร่างนางไว้ใต้กาย ดวงตาแฝงไปด้วยความบ้าคลั่งอันบิดเบี้ยว “ไม่ว่าเจ้าจะพูดอะไร คืนนี้เจ้าก็ต้องกลายเป็นหญิงของข้า”
ซูซูเหยาสูดลมหายใจลึก ๆ บังคับใจตนเองให้สงบ
ช่วงเวลาที่ผ่านมานางใฝ่คิดอยู่ไม่วาง
ถ้าครั้งนั้นเซี่ยเหมยคลอดบุตรสำเร็จ ทารกคนนั้นจะมีอายุไล่เลียงกับนางพอดิบพอดี นางอาจเป็นธิดาของเซี่ยเหมยก็เป็นได้
หากแต่ ถ้านางเป็นบุตรีของเซี่ยเหมยกับซูซู่ เผยอวี้เฉิงย่อมไม่ปล่อยนางไป กระทั่งอาจร้อนใจยิ่งกว่าเดิม
ข้ออ้างเดียวที่จะรอดพ้นได้ มีเพียงหนึ่งเดียวเท่านั้น
นางต้องเป็นธิดาของเผยอวี้เฉิง
แม้นางจะไม่รู้ว่าครั้งนั้นเกิดเรื่องใดขึ้น แต่จากนิสัยหมกมุ่นเด็ดเดี่ยวของเผยอวี้เฉิง ก็พอคาดเดาได้ไม่ยาก
“เจ้ารู้อยู่แล้วว่าข้ากำลังตามหาที่อยู่ของเซี่ยเหมย เซี่ยหลางรับข้าเป็นญาติกันแล้ว เซี่ยอวี๋ที่ปฏิบัติดีต่อข้านัก ก็เพราะข้าเป็นบุตรีของพี่สาวเขา ที่ข้าไม่กลับตระกูลเซี่ย เพราะตระกูลเซี่ยป่าวประกาศไว้แล้วว่าเซี่ยเหมยถึงแก่กรรม กลัวการปรากฏตัวของข้าจะกระทบชื่อเสียงของเซี่ยเหมย แล้วยังผลกระทบถึงเกียรติของสตรีแห่งตระกูลเซี่ยอีกด้วย”
สีหน้าเผยอวี้เฉิงมืดหม่นลงทันที หากมือที่กำข้อมือซูซูเหยาก็หย่อนคลายลงบ้าง
ครั้งนั้นอาอิงเป็นบุตรีมาได้จริง
หากทารกหญิงคนนั้นเพิ่งเกิดได้ไม่นานก็จากไป
ด้วยมือของเขาเองที่สั่งประหาร
ซูซูเหยาครุ่นคิดอย่างเร่าร้อน จ้องมองสีหน้าของเขาแล้วเอ่ยช้า ๆ “ทารกหญิงที่เซี่ยเหมยคลอดครั้งนั้นไม่ได้ตาย ทารกคนนั้นคือข้า”