เมื่อเห็นผลลัพธ์ หนิงฮ่าวชูก็ยิ้มขื่นขรุปที่มุมปาก
ผลลัพธ์เช่นนี้ เขาคาดการณ์ไว้แต่ไกลแล้ว
กระนั้น กว่าจะได้เห็นด้วยตาตนเอง ในใจก็ยังหวังลี้ลับหวังโชคอยู่ไม่น้อย
คนเราก็เป็นเช่นนั้น ไม่ยอมเชื่อคำของผู้อื่นง่าย ๆ เชื่อแต่เพียงสิ่งที่ตนเห็นด้วยตน พอฝุ่นตะไอจับตัวเป็นรูปเป็นร่างขึ้นมาจริง ๆ ก็ทำใจไม่ได้
เขาเงยหน้าขึ้นฉับพลัน สายตามองไปยังที่ว่างเปล่า
แววตาของเขาแตกสลาย
ดุจกระจกที่ถูกฟาดลงพื้นอย่างแรง ร้าวเป็นร้อยเป็นพันส่วน แต่ละส่วนสะท้อนทั้งความสิ้นหวังและความทุกข์ทรมาน
อยากหัวเราะ ก็อยากร้องไห้
อยากสาปสวรรค์ที่อยุติธรรม ก็อยากสาปตัวเองให้เป็นคนเลวทราม
ก่อนหน้านี้นางเอ่อเรียงในความภาคภูมิใจ ภูมิใจว่าตนวางแผนได้อย่างเยี่ยงยุทธศาสตร์ คาดเดาได้ครบทุกหน ปิดบังองค์อันหรานจวิ้นจู่ พาบุตรชายแท้ ๆ ของตนเดินเข้ามาอย่างเปิดเผย
บุตรของเขาจะสืบทอดทุกสิ่งของอันติ้งโหว รวมทั้งทรัพย์ทั้งหมดขององค์อันหรานจวิ้นจู่
บุตรของเขาจะก้าวหน้ากว่าเขาเสมอ
แต่สุดท้ายแล้วหาอะไรกัน?
เด็กที่เขาอุตส่าห์เลี้ยงดูมาด้วยความยากลำบาก กลับไม่ใช่บุตรชายแท้ของเขา
กระนั้นเขาก็ทำอะไรไม่ได้เลย จำต้องกลืนความขุ่นมัวนี้ลงคออย่างเจ็บแสบ แกล้งทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ซื่อจื่อน้อยถูกเสียบเข็มที่ปลายนิ้ว ร้องไห้จนหอบ ดวงตากลมโตแดงก่ำด้วยน้ำตาแห่งความแสนรู้
หากเป็นเมื่อก่อน เขาคงเวทนาจนใจสั่น ปลอบประโลมด้วยคำหวานว่า "ลูกกล้าจ๋า" แล้ว
แต่ยามนี้ ในใจเขามีแต่ความรำคาญกรุ่น อยากเอามือบีบคอเด็กน้อยคนนี้ให้ตายสักเท่าไรก็ได้
ส่งเด็กคืนให้มารดาแล้ว หนิงฮ่าวชูก็ดั่งวิญญาณไร้เจ้าของ ก้าวสะเทือน ๆ ออกจากประตูเรือน