เรื่องที่อันหรานจวิ้นจู่จะรับธิดาบุญธรรม ฉู่จั๋วเย่ว์ก็ได้ยินถึงหูแล้ว
ฉู่จั๋วเย่ว์มิรอช้า รีบเสด็จไปพบอันติ้งโหว "ท่านบิดา เกิดอะไรขึ้น? ทำไมมารดาจึงจะรับธิดาบุญธรรมอีก ทั้งยังคราวเดียวรับถึงสองคน?"
หนิงฮ่าวชูโบกมือเรียกฉู่จั๋วเย่ว์ "จั๋วเย่ว์ เจ้ามาเถิด"
ฉู่จั๋วเย่ว์หันไปมองด้านหลังหนึ่งครา
หนิงฮ่าวชูว่า "มารดาเจ้าออกจากเรือนไปแล้ว"
ฉู่จั๋วเย่ว์จึงปิดประตู แล้วเดินเข้าไปช้า ๆ
หนิงฮ่าวชูยื่นมือลูบแก้มนางเบา ๆ แล้วเอ่ยเสียงอ่อน "คราวนี้เรื่องของมารดาเจ้า เจ้าอย่าทำให้วุ่นวายเป็นอันขาด"
ฉู่จั๋วเย่ว์แนบริมฝีปากแน่น กระทำการง้องแง้ง "ท่านบิดา ท่านหาไม่รักข้าแล้วหรือ?"
หนิงฮ่าวชูอุ้มนางเข้ามาในวงอ้อมกอด ลูบศีรษะเบา ๆ "พูดเรื่องไร้สาระอะไรเช่นนี้ ไม่ว่าจะรับธิดาบุญธรรมมากี่คน ผู้ที่ท่านบิดารักที่สุด ยังคงเป็นเจ้าอยู่"
"คราวก่อนเจ้ามิได้ต้องพระทัยภาพหมึกและน้ำของจางต้าเจียหรือ? ท่านบิดาออกแสวงหามาให้เจ้าโดยเฉพาะ เจ้าลองดูซิว่าชอบใจหรือไม่?"
บนโต๊ะ วางภาพวาดหนึ่งผืน
ฉู่จั๋วเย่ว์รับภาพมาไว้ในอ้อมแขน พิงศีรษะลงบนบ่าของหนิงฮ่าวชู "ท่านบิดายังคงดีกับข้าที่สุดจริง ๆ"
หนิงฮ่าวชูว่า "หมิงจูเป็นหญิงสาวที่ดิน ต่อไปเจ้าต้องปฏิบัติต่อนางให้ดี"
"ส่วนซูซูเหยานั้น เจ้าจะจัดการเช่นไรก็ได้ แม้เกิดเรื่องใหญ่โตเพียงไหน ท่านบิดาก็รองรับไว้ได้ทั้งสิ้น"
ฉู่จั๋วเย่ว์สองมือกอดภาพไว้ แนบริมฝีปาก "ข้าทราบแล้ว ท่านบิดา"