ภายหลังหมอหลวงฝังเข็ม อาการปวดร้าวในร่างกายของฮูหยินผิงกั๋วกงก็คลายลง แต่ศีรษะทั้งหมดยังคงสั่นคลอนไปทั่ว ขมับตึงแน่นจนปวดหนึบ
"ขอขอบคุณหมอหลวงด้วยเถอะ" ฮูหยินผิงกั๋วกงเหลือบมองชุนเซียง นางกำนัลคนสนิท "ชุนเซียง พาหมอหลวงออกไปส่ง"
"รับทราบ ท่านฮูหยิน"
ชุนเซียงพาหมอหลวงออกไปจากเรือน จนกระทั่งถึงที่ซึ่งไม่มีผู้ใด จึงส่งธนบัตรเงินหนึ่งใบ "ขอรบกวนหมอหลวงเจียงด้วย นี้คือค่าวินิจฉัยโรคที่ท่านฮูหยินมอบให้ ขอให้หมอหลวงเจียงรับไว้ด้วยเพคะ"
หมอหลวงเจียงแลเห็นจำนวนบนธนบัตร มิได้ยืนมือออกไป "คุณหนู ท่านกั๋วกงฟูเหนี่ยวเกินไปแล้ว"
ชุนเซียงยัดธนบัตรเข้ามือหมอหลวง "ท่านฮูหยินมีคำสั่ง ให้หมอหลวงออกปากภายนอกว่า ท่านฮูหยินท้องเสีย คุณหนูเชียนอี้เพิ่งมีประจำเดือน ทั้งสองคนไม่เป็นไรมากนัก"
หมอหลวงเจียงมิได้ผลักไสต่อ รับธนบัตรไว้ "ขอบพระคุณท่านกั๋วกงฟู เป็นข้าน้อยเข้าใจเอง"
เขารับราชการในหมอหลวงมาหลายปี ความลับในหอหลังสูงและในวังหลังได้เห็นมานับไม่ถ้วน ปากไม่แน่นพอก็อยู่ในหน้าที่นี้ได้ไม่นานหรอก
เมื่อหมอหลวงจากไป ฮูหยินผิงกั๋วกงกล่าวเสียงเข้ม "เรียกตัวเซวียเชียนอี้กับชุยหลิงซ่วงมันมา!"
เซวียเชียนอี้เพิ่งเดินมาถึงประตู ถ้วยชาใบหนึ่งก็พุ่งตกลงริมเท้า "ปัง" เสียงดัง แตกละเอียดเป็นผุดผง
"คุณน้า ท่านเป็นอะไรไป มือลื่นหรือเพคะ?"
ชุยหลิงซ่วงยังไม่ทันได้ถามต่อ ถ้วยชาอีกใบก็ตกลงมาตรงริมเท้านาง แตกกระจายเป็นดอกไม้สี่แฉก
"ยังไม่คุกเข่าลง!"
ชุยหลิงซ่วงกับเซวียเชียนอี้มองหน้ากันหนึ่งครั้ง รู้ว่าความลับเปิดเผยแล้ว มิได้แย้งต่อ คุกเข่าลงทันที