ณ เรือนอีหลาน ตระกูลเวยหย่วนโหว
ในลานเรือน มีซุ้มไม้เลื้อยตั้งอยู่ ซู่เหยาพาชิวซวงมานั่งกินหม้อไฟหมาล่าใต้ร่มซุ้ม
น้ำซุปสีแดงฉานเดือดพล่าน ส่งเสียงดังปุด ๆ
ข้างหม้อไฟ จัดวางวัตถุดิบหั่นเตรียมไว้เรียบร้อย ทั้งหน่อไม้ฝาน เนื้อวัว เห็ด ผักใบเขียว รากบัว ผ้าขี้ริ้ว...
วัตถุดิบจัดวางอย่างประณีตงดงาม เพียงแค่มองก็น้ำลายสอ
“คุณหนูใหญ่ วันนี้ร้อนเหลือเกิน ยังไม่ได้เริ่มกิน ข้าน้อยก็เหงื่อท่วมหัวแล้ว” ชิวซวงใช้ผ้าเช็ดหน้าเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก
ซู่เหยาดึงนางให้นั่งลงข้างหม้อไฟ “พ้นจากฐานะบ่าวแล้ว เหตุใดยังเรียกตัวเองว่าข้าน้อยอีก? นับจากนี้ไป ต้องเปลี่ยนคำเรียกเสียใหม่”
ชิวซวงดูหวาดหวั่น “เป็นบ่าวมานานกว่าสิบปี เกรงว่าจะเปลี่ยนยาก”
ซู่เหยาหัวเราะ “แค่เรื่องนี้ยังเปลี่ยนไม่ได้ ต่อไปจะให้เจ้าออกไปช่วยข้าดูแลร้านค้ามากมาย จะให้ผู้จัดการร้านพวกนั้นเชื่อฟังได้อย่างไร?”
ชิวซวงอุทาน “อา” เสียงหนึ่ง “คุณหนูใหญ่ ข้าน้อยมีดีอะไร ถึงได้ช่วยคุณหนูดูแลร้านค้า?”
ซู่เหยาทำท่าทุกข์ใจเท้าคาง “ถ้าเจ้าดูแลไม่ได้จะทำอย่างไร คนที่ข้าไว้ใจที่สุดก็คือเจ้า มีเพียงเจ้าที่จะช่วยข้าอย่างสุดหัวใจ คนอื่น ๆ ล้วนมีใจเห็นแก่ตัวอยู่บ้าง”
ชิวซวงนึกถึงสภาพของคุณหนูใหญ่ในจวนโหว ฮึกเหิมขึ้นมาทันที “ได้ ข้าจะเปลี่ยนเดี๋ยวนี้! ไม่เพียงเปลี่ยน ข้าจะตั้งใจเรียนด้วย!”
“ได้ ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวกินหม้อไฟหมาล่าเสร็จ ข้าจะสอนเจ้าให้รู้หนังสือ” ซู่เหยาคีบเนื้อวัวนุ่มชิ้นหนึ่ง จุ่มลงในหม้อแดง
เนื้อวัวนุ่มนวล ห่อหุ้มด้วยน้ำมันพริก ยามเข้าปาก ปลายลิ้นสัมผัสได้ถึงความแสบร้อน ทั้งเผ็ดทั้งซ่าสุดขีด
ยังไม่ทันได้กินสองตะเกียบ ซู่เหยาก็เหงื่อท่วมหัวเช่นกัน
นางให้บ่าวรับใช้ยกน้ำแข็งมาวางในลาน และให้พัดลมอยู่ข้าง ๆ ไม่หยุด ถึงกระนั้น เสื้อผ้าก็ชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อ