"คุณหนูใหญ่ หลับไปกว่าชั่วยามแล้ว ควรตื่นได้แล้ว!" ชิวซวงตะโกนอยู่ด้านนอกสองครั้ง
ซู่เหยาลืมตาขึ้น
ยามนี้ นางนอนสงบนิ่งอยู่บนเตียง
ภายในห้อง ฝุ่นละอองลอยฟุ้งอย่างอิสระท่ามกลางแสงตะวัน
กล่องเหล็กสกปรกนั้นยังอยู่บนพื้น หน้ากากปิศาจร้ายก็ยังอยู่บนเตียง
องค์ชายเก้าเคยมา เมื่อครู่มิใช่ความฝัน
นึกถึงภาพก่อนหน้า หัวใจของซู่เหยาเต้นแรงขึ้นฉับพลัน เลือดลมทั่วร่างพลุ่งพล่าน
องค์ชายเก้าใช้มีดสั้นกรีดใบหน้าตัวเองจนเละ มองนางยิ้มทั้งที่เลือดเนื้อพร่าเลือน
เพื่อให้นางหวาดกลัว องค์ชายเก้าถึงกับทำร้ายตนเอง?
นางตกใจแทบสิ้นสติ ทว่า นางยังคงประคองใบหน้าของเขา จูบริมฝีปาก จูบบาดแผลบนใบหน้าเขา
เมื่อนางจูบไฝเม็ดน้อยบนลำคอขององค์ชายเก้า นางก็ถูกผลักออก
แววตาขององค์ชายเก้าวูบไหวด้วยความตื่นตระหนก
เขาหลบหนีอีกแล้ว
จากนั้นนางก็ได้กลิ่นหอมไม้สนที่ชวนคลื่นเหียนอีกครั้ง แล้วนางก็สลบไสลไป
ซู่เหยาแบมือ ในมือไม่มีเลือด
บนริมฝีปาก ใบหน้า เสื้อผ้า ผ้าปูที่นอน ต่างไม่มีเลือด
องค์ชายเก้าหนีอย่างน่าอเนจอนาถ กล่องเหล็กก็ไม่ได้เอาไป ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการช่วยนางเปลี่ยนผ้าปูที่นอน เช็ดมือเช็ดหน้าให้สะอาดด้วยความปรานีต
หรือเมื่อครู่เป็นเพียงภาพหลอน?
แต่ความรู้สึกนั้นช่างจริงแท้เหลือเกิน
นางสัมผัสได้ถึงผิวขององค์ชายเก้าที่เปลี่ยนจากเย็นเฉียบเป็นร้อนผ่าว นางสัมผัสได้ถึงชีพจรที่เต้นตุบ ๆ บนลำคอ ลมหายใจร้อนรุ่ม......
นางถึงขั้นได้ยินเสียงหัวใจเต้นระรัวของเขา
ซู่เหยาลูบริมฝีปาก ราวกับยังมีไออุ่นขององค์ชายเก้าหลงเหลืออยู่