ซูหมิงจูลอดเข้าไปในทางสุนัขอีกครั้ง
นางทนไม่ได้กับสกุลลั่วและลั่วซินอีกแล้ว
ในสายตาของสกุลลั่ว ลั่วซินพูดสิ่งใดก็ถูกต้องไปหมด ลั่วซินมักจะคอยใส่ร้ายป้ายสีนางต่อหน้าสกุลลั่ว
สกุลลั่วนั้นในใจก็อัดอั้นตันใจอยู่แล้ว ยิ่งซ้ำเติมทรมานนางมากขึ้นไปอีก
ฮูหยินผู้เฒ่าตระกูลหยวนก็เหมือนคนตาบอด มองเห็นนางถูกรังแกแต่กลับไม่ปริปากพูดสักคำ
หลังจากหนีออกมาทางทางสุนัข ซูหมิงจูก็กลับไปยังตระกูลเวยหย่วนโหว
"ท่านแม่ ลูกกลับมาแล้ว"
"หมิงจู เจ้าไม่เป็นอะไรใช่ไหม รีบมาหาแม่เร็วเข้า" หว่านซื่อเห็นซูหมิงจูก็รีบโอบกอดนางไว้ในอ้อมกอด พลางร้องเรียกขวัญลูกน้อย
แม่ลูกกอดกันร่ำไห้สะอึกสะอื้นอยู่พักหนึ่ง
"เกิดอะไรขึ้น เหตุใดจู่ๆ จึงถูกตรวจค้นบ้านล่ะ"
ซูหมิงจูเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวันนั้นว่า "เซี่ยอวี๋ผู้นั้น แสร้งอ้างว่าจะมาดื่มสุรางานมงคล แต่แท้จริงแล้วบุกเข้าตรวจค้นบ้าน ฉวยโอกาสที่ในจวนกำลังวุ่นวาย ค้นพบจดหมายอยู่หลายฉบับ"
"ท่านแม่ ให้เรียกซู่เหยามาได้หรือไม่ ข้ามีเรื่องจะถามนาง"
ซูหมิงจูสงสัยอย่างแรงกล้าว่า ซู่เหยาเองก็เกิดใหม่เช่นกัน
ก่อนจากมา ซูหมิงจูถามสกุลลั่วว่า หยวนจู่รู้ที่ซ่อนอิฐทองหรือไม่
สกุลลั่วบอกว่า หยวนจู่ไม่รู้
ซู่เหยาผู้นั้น กล้าหลอกนาง
นางจะลองหยั่งเชิงดู นางเกิดใหม่ด้วยหรือไม่
หว่านซื่อ "เรียกนางมาทำไมกัน ไอ้ของที่อกตัญญูไม่รู้คุณคนนั้น ของสินสอดของเจ้า นางไม่ยอมเอาออกมาให้แน่!"