ย่างเข้าเดือนสามลมอุ่น ซู่เหยาสวมกระโปรงยาวสีเขียวอ่อน ทับด้วยเสื้อคลุมผ้าโปร่งสีจันทร์
สายลมวสันต์โชยพัดต้องหน้า ชายกระโปรงพลิ้วเบา ดั่งอวลอัดด้วยแสงฤดูใบไม้ผลิเต็มแขนเสื้อ
แววตาของเผยอวี้เฉิงจับจ้องอยู่บนแก้มสีชมพูระเรื่อดั่งดอกซากุระนั้น ภายนอกดูสงบนิ่ง ทว่าในใจกลับกระเพื่อมขึ้นลง
อาเยียก็ชอบแต่งกายเช่นนี้ เพียงแต่เหนือดินแดนเป่ยเจียงหนาวเหน็บ ต้องถึงหน้าร้อนจึงจะสวมใส่ได้เช่นนาง
ซู่เหยาก้าวเข้าไปคารวะ “คารวะแม่ทัพเผย”
“แม่ทัพเผยมากับเซวียเชียนอี้หรือ”
เซวียเชียนอี้สวมเครื่องประดับศีรษะทองคำ เกล้าเรือนผมเป็นระเบียบเรียบร้อย กิริยาสง่างาม
สายตานางหนักแน่นดุจห้วงน้ำลึก ทว่า พยายามอย่างยิ่งที่จะสร้างภาพลักษณ์อันหนักแน่นมั่นคง
แต่เพียงได้เห็นซู่เหยาปราดเดียวนั้น ใบหน้าสงบนิ่งของนางก็ปรากฏรอยร้าวขึ้นมาฉับพลัน
ไม่รู้เพราะเหตุใด เพียงเห็นซู่เหยาคราใด ใจนางก็มิอาจสงบลงได้
แทบอยากจะแปลงกายเป็นหญิงร้ายในตลาด กระชากผมของนาง แล้วฟาดเข้าให้สักสองฉาดจึงจะสาแก่ใจ
“บังเอิญพบกับแม่ทัพเผย ต่างก็จะเข้าวัง จึงเดินร่วมทางมา” เซวียเชียนอี้หางตาชำเลืองมองซู่เหยา “มิใช่ทุกคนจะไร้สำรวมเช่นเจ้า”
ซู่เหยาไม่สนใจคำยั่วยุของนาง เพียงยิ้มบางแล้วเบนสายตาไปพูดคุยกับอันหรานจวิ้นจู่อย่างร่าเริง
ราวกับฐานะของนาง ไม่คุ้มค่าที่จะต้องเปลืองวาจาโต้ตอบ
ในใจของเซวียเชียนอี้พลันเอ่อท้นด้วยความอัดอั้น
นางยอมให้ซู่เหยาโต้ตอบกลับมาเสียยังดีกว่า ยังดีกว่าถูกเมินเฉยเช่นนี้
นางอยากจะกล่าวอะไรสักอย่าง ทว่า ณ ที่นี่คือหน้าประตูวังหลวง จะปริปากอย่างไรก็ไม่เหมาะ