สีหน้าของเซวียเชียนอี้พลันซีดขาว
เดิมทีนางตั้งใจจะอดทน แต่คาดไม่ถึงว่าระดูจะมาอย่างดุเดือด มากมายดั่งตลิ่งแตก เพียงชั่วครู่ก็ซึมชุ่มผ่านเนื้อผ้า ถึงกับนั่งอยู่อย่างไม่เป็นสุข
สีหน้านางเปลี่ยนไป พลางปรับเปลี่ยนท่านั่งอยู่ต่อเนื่อง ยามนั้นซู่เหยาก็มองออก
มาแล้ว ระดูของเซวียเชียนอี้มาแล้ว
ซู่เหยายิ้มบางๆ “ชิวซวง ยามใดแล้ว”
ชิวซวง “กราบทูลกงอ๋องหวังเฟย ยามสูสามเค่อเพคะ”
ซู่เหยาหาวหวอดหนึ่ง “ยามนี้ก็ไม่เช้าแล้ว ข้าเองก็ง่วง ถ้าเช่นนั้นก็ไม่รั้งพระชายารองเซวียไว้”
“ข้าได้ยินมาว่า ค่ำนี้ฝ่าบาทจะเสด็จไปตำหนักเฉียนปี้หย่วนหรือ”
นางยิ้มบางๆ คิ้วตาผ่อนคลาย สีหน้าเรียบเฉย ราวกับเดินเล่นในสวนอย่างผ่อนคลาย ไร้ซึ่งความขุ่นเคืองและหึงหวงที่คนรักถูกแย่งชิงไป
เต็มเปี่ยมด้วยความใจกว้างและสง่างาม
เซวียเชียนอี้กัดฟัน “ใช่”
นางใช้แรงหนีบระดูไว้แน่น เงยหน้ามองซู่เหยา หางตาวาดขึ้นเล็กน้อย แววตาห่อหุ้มด้วยความดูแคลนและยั่วยุที่จงใจ
“ฝ่าบาทตรัสว่า สามวันต่อจากนี้จะประทับที่ตำหนักเฉียนปี้หย่วน”
ฉู่หลิงเย่านั่งอยู่ในฉากหลังห้อง ได้ยินบทสนทนาของทั้งสองอย่างชัดเจน
เขาไม่ได้พูด เพียงแต่คิ้วกระบี่ย่นแน่น แววตาเย็นเยียบจางหายไปในฉับพลัน
ซวงหร่านสัมผัสถึงอันตราย ตกใจจนตัวแข็ง หางตกต่ำ ร้องเหมียวเบาๆ
ซู่เหยายกน้ำชาส่งแขก “พระชายารองเซวียรีบกลับไปเถิด อีกครู่ฝ่าบาทเสด็จไปตำหนักเฉียนปี้หย่วน หาไม่พบคนเข้าคงไม่ดี”
เซวียเชียนอี้ยืดหลังตรง ใบหน้ายังคงมีรอยยิ้มอ่อนโยนเหมาะสม ราวกับไม่มีสิ่งผิดปกติแม้แต่น้อย