เสียงของเซวียเชียนอี้แผ่วเบาราวปุยขนนก โหมไปประทีบที่ข้างหูของพระชายาไท่จื่อ
พระหัตถ์ที่ทรงถ้วยชาของพระชายาไท่จื่อหยุดค้าง รอยยิ้มบนพระพักตร์ก็ฝืนค้างไว้
นางมองเซวียเชียนอี้ตาค้าง ราวกับไม่ได้ยินชัด หรือราวกับไม่กล้าเชื่อหูของตนเอง
"เชียนอี้ เจ้า......เจ้าว่าอะไรนะ"
"ข้าน้อยตั้งครรภ์แล้ว" เซวียเชียนอี้ก้มหน้าลง นิ้วมือบิดผ้าเช็ดมือด้วยท่าทีไม่แน่ใจ "ประมาณ......สี่สิบวันแล้ว"
พระชายาไท่จื่อทรงตะลึงงันทั้งพระองค์
ถ้วยชาค้างอยู่กลางอากาศ น้ำชากระเพื่อมเหวี่ยง แทบจะหก
นานหลายชั่วยาม นางจึงได้สติกลับมา น้ำเสียงเต็มไปด้วยความประหลาดใจ
"เชียนอี้ เจ้า เจ้ายัง......ยังไม่มีทางตั้งครรภ์ได้ไม่ใช่หรือ"
เซวียเชียนอี้ส่ายศีรษะ สีหน้าซับซ้อนจนบรรยายไม่ถูก ไม่อาจบอกได้ว่าเป็นยินดีหรือเป็นห่วงกังวล
"ข้าน้อยเองก็ไม่รู้ หากว่า......เป็นเพราะบุญวาสนาก็เป็นได้"
พระชายาไท่จื่อเปิดพระโอษฐ์จะกล่าวแสดงความยินดี เซวียเชียนอี้กลับเอ่ยต่อเสียก่อน
น้ำเสียงแผ่วเบา แต่ดั่งก้อนหิน ถลาลงกลางผิวน้ำอันสงบนิ่ง
"ไม่ใช่ของท่านองค์รัชทายาทหรอกเพคะ"
พระชายาไท่จื่อ "......"
สีหน้าบนพระพักตร์แข็งค้างทันที
มิใช่บุตรของหยงชินอ๋อง?
แล้วเป็นบุตรของผู้ใดกัน?
เซวียเชียนอี้เอนกายเข้าไปใกล้ กระซิบข้างพระหูของพระชายาไท่จื่อด้วยน้ำเสียงที่มีเพียงสองคนพอจะได้ยิน แผ่วเบาเพียงสามคำ
รูพระเนตรของพระชายาไท่จื่อหดเกรียวทันที
นางหันพระพักตร์ไปมองเซวียเชียนอี้อย่างรวดเร็ว พระเนตรกลมโต ราวกับได้ยินเรื่องเพ้อเจ้อเลวร้ายยิ่งกว่าสวรรค์ถล่ม
"เชียนอี้!"
นางลดน้ำเสียงลง เต็มไปด้วยความไม่อาจเชื่อสายตา