หลังจากไทเฮาตื่นแล้ว ในที่สุดซู่เหยาก็ได้รับเชิญให้เข้าไปดื่มชาที่ตำหนักหลัก
“พระสนมเผย เจ้ามาที่นี่ด้วยเหตุใด”
พระสนมเผยหันไปมองนางในด้านหลังเล็กน้อย นางในยกถาดขึ้นมาหนึ่งใบ ในถาดมีสมุนไพรชั้นดีอยู่ไม่น้อย
“นี่เป็นของที่ทางบ้านนำมาจากดินแดนเหนือ เป็นโสมอายุกว่าร้อยปีชั้นดี หม่อมฉันคัดสรรของดีมาเป็นพิเศษเพื่อถวายไทเฮาเพคะ”
ไทเฮาทอดพระเนตรถาดแวบหนึ่ง เป็นโสมชั้นดีอย่างแท้จริง “พระสนมเผยช่างมีน้ำใจนัก”
พระสนมเผย: “ไม่ทราบว่าไทเฮาเรียกชายาหยงชินอ๋องมาด้วยเรื่องใดหรือเพคะ”
ไทเฮา: “ไม่มีอะไร ได้ยินว่าเมื่อวานจวนหยงชินอ๋องเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นในเรือนหลัง อยากถามว่ามันเกิดอะไรขึ้น”
ซู่เหยาวางถ้วยชาลง เอ่ยเสียงนุ่มนวลว่า “ไม่ทราบว่าไทเฮาต้องการถามเรื่องใดเพคะ”
ไทเฮา: “เมื่อวานเรือนหลังจวนหยงชินอ๋องเกิดเรื่องใหญ่หลายเรื่องเลยหรือ”
ภายในตำหนักหลักตำหนักฉือหนิงตกแต่งอย่างสง่างามประณีต ร่องรอยแห่งพุทธธรรมอบอวลยาวนาน และรอยยิ้มบนพระพักตร์ของไทเฮาก็เต็มไปด้วยความเมตตากรุณา ทว่าซู่เหยากลับรู้ดีว่า หากไทเฮาทรงมีพระเมตตาอย่างแท้จริง ก็คงไม่ได้ก้าวขึ้นมาเป็นไทเฮา
“เกิดหลายเรื่องจริง ๆ เพคะ เมื่อวานพระชายารองเซวียเข้าจวน นับเป็นเรื่องใหญ่ยิ่งอันดับหนึ่ง”
ไทเฮาประทับบนบัลลังก์แกะสลักมังกรลงรักสีทอง ลูบไล้ลวดลายกิ่งก้านพันเกี่ยวและลายเมฆบนที่วางแขน “เมื่อรู้ว่าเป็นเรื่องใหญ่ เหตุใดจึงเกิดความผิดพลาดมากมายเช่นนี้”
ซู่เหยาชะงักไปเล็กน้อย ใบหน้าเผยความประหลาดใจในระดับพอเหมาะพอควร “หม่อมฉันไม่ทราบจริง ๆ ว่าเกิดความผิดพลาดอันใด ขอไทเฮาทรงชี้แจงให้กระจ่างด้วยเพคะ”