ฉู่หลิงเย่าเริ่มกราดเกรี้ยว
สตรีผู้นี้ไม่เพียงเหลาะแหละ หากยังมักมาก มิหนำซ้ำยังมีคู่หมายติดตัว ยังอาจหาญถึงขั้นขอร่วมหอลงโลงกับบุรุษอื่นได้อย่างหน้าด้าน ๆ
ไม่รู้ว่ามีชายใดตกหลุมพรางนางมาบ้างแล้ว?
สตรีจอมปลอมคนนี้ คงต้องหลงใหลในรูปลักษณ์ของเขาเป็นแน่
เช่นเดียวกับอิสตรีตื้นเขินส่วนใหญ่ เพียงพบหน้าเดียวก็จะไม่ยอมแต่งกับใครนอกจากเขา
เมื่อเขาใช้มีดที่หยดโลหิต ส่งนิ้วมือหรือนิ้วเท้าอันโชกเลือดให้ดู พวกนางกลับตื่นตระหนกจนหน้าถอดสี ฝันร้ายซ้ำซาก
สิ่งเดียวที่ต่างคือ ซู่เหยาดูจะกล้าหาญกว่าเป็นอันมาก
นางไม่เกรงกลัวเลือด ไม่หวาดมีดคม ไม่สะท้านสะท้านต่อซากศพ...
ขู่จะสังหารทั้งตระกูล นางยังตื่นเต้น...
นางกลัวสิ่งใดกันแน่?
ฉู่หลิงเย่าสัมผัสถึงความพ่ายแพ้อย่างล้ำลึกเป็นครั้งแรก ทั้งยังตกอยู่ในกำมือสตรีที่ไร้เรี่ยวแรงจะจับไก่
เขาตัดสินใจอยู่ต่อ ดูว่านางจะงัดไม้ไหนออกมาอีก
เช่นนี้ยังได้เฝ้าสังเกตใกล้ชิด ว่านางกลัวอะไรเป็นแน่?
แววตาเยียบเย็นจับจ้องลงบนใบหน้าซู่เหยาอีกครา ราวกับอสรพิษลี้ลับในมุมมืด แลบลิ้นสีม่วงคล้ำโดยไร้สุ้มเสียง
ซู่เหยารู้สึกราวกับว่าผิวที่ถูกเขาจ้องมองนั้นชาเล็กน้อย ความสั่นสะท้านค่อย ๆ แผ่ซ่านจากฝ่าเท้าไปทั่วร่าง
หาได้มีเจตนาอื่นใด นางเพียงปรารถนาจะอยู่กับเขาอีกสักครู่
ทว่าท่าทีของฉู่หลิงเย่ามิใคร่เต็มใจนัก ทั้งร่างเต็มไปด้วยการต่อต้าน
นางอยากเอ่ยถามว่า ไม่เต็มใจปานนี้ เหตุใดจึงไม่ไปเสีย?