หว่านซื่อกำลังจะเอ่ยปาก ทันใดนั้น เวยหย่วนโหวก็ปรากฏตัวต่อหน้าทั้งสอง
เวยหย่วนโหวมองตามแผ่นหลังของหนิงฮ่าวชูและอู๋หว่านเหนียง แล้วเหลือบมองซูหมิงจูกับหว่านซื่อ ก่อนจะส่งเสียงเหยียดหยาม "ท่านหนิงโหวปฏิบัติต่อคุณหนูอู๋อย่างดี เจ้ามานั่งเศร้าอาลัยอาวรณ์ฤดูใบไม้ผลิที่นี่เพื่ออะไรกัน?"
เขาขมวดคิ้ว หนังตาหย่อนลงเล็กน้อย แววตาแผ่รังสีดูแคลน "หรือว่า คิดจะแอบมีชู้ลับหลังข้า?"
"เจ้าสินค้าระดับไหน ท่านหนิงโหวจะมาเห็นเจ้าได้อย่างไร?" เวยหย่วนโหวหัวเราะเยี้ยน "ต่อหน้าข้ายังทำนั่นทำนี่ เจ้าคิดว่าข้าตายแล้วหรือ?!"
หว่านซื่อถูกจับพิรุธ ใจคอไม่ดี ร่างกายเย็นเยียบ สั่นสะท้านไม่หยุด
ซูหมิงจูประกอบร่างหว่านซื่อไว้ แล้วกล่าว "บิดาเจ้าคะ ท่านเข้าใจผิดแล้ว มารดามิได้โกรธเพราะท่านหนิงโหว แต่เป็นเพราะคุณหนูอู๋ต่างหาก"
"คุณหนูอู๋นางไร้คุณธรรม ลักขโมยทรัพย์สินในโหวฝู ยังพูดจาดูหมิ่นมารดา เมื่อครู่ยังใช้สายตายั่วยุมารดาอีก มารดาจะมิสมควรโกรธเชียวหรือ?"
"บิดาเจ้าคะ ตระกูลเวยหย่วนโหวของเราเป็นสุขร่วมเสพ เป็นทุกข์ร่วมต้าน ยามนี้บิดาควรยืนเคียงข้างมารดา ปกป้องมารดา มิใช่คาดเดามารดาด้วยเจตนาร้าย ป้ายความผิดที่ไม่มีมูลให้มารดา อันจะบ่อนทำลายชื่อเสียงโหวฝูของเราเอง"
ทุกประโยคที่ซูหมิงจูเอ่ย หว่านซื่อก็อบอุ่นขึ้นอีกส่วน ในใจพึ่งพาหมิงจูมากกว่าเดิม
เวยหย่วนโหวมองแผ่นหลังของอู๋หว่านเหนียง "นางต่ำช้าเพียงนั้นจริงหรือ?"
น้ำเสียงปนเปื้อนความเสียดายที่อธิบายไม่ได้อยู่น้อยๆ
หว่านซื่อยิ้มเย็นในใจ
ไอ้สุนัขแก่เวยหย่วนโหวนี่ก็หลงนางแพศยาอู๋แล้ว