ทุกคนนั่งลงตามลำดับ
พระชายาไท่จื่อประทับ ณ ตำแหน่งประธานด้านซ้าย พระสนมหรงประทับเบื้องขวาพระหัตถ์ของพระชายาไท่จื่อ ส่วนเซวียเชียนอี้นั่งถัดลงมาจากพระชายาไท่จื่อ
เรียงตามอาวุโส ซู่เหยาควรนั่งถัดลงมาจากพระสนมหรง
ขณะกำลังจะนั่งลง พระสนมหรงโบกพระหัตถ์เรียกซูหมิงจื่อ "เปิ่นกงกับคุณหนูซูสามถูกชะตากันแต่แรกพบ คุณหนูซูสามมานั่งใกล้ๆ พูดคุยกับเปิ่นกงหน่อยเถิด"
ซูหมิงจื่อตื่นเต้นจนปิ่นปักพระเกศาสั่นไหว
นางมองซูหมิงจูอย่างผู้ชนะ
แววตานั้นราวกับกำลังบอกว่า ท่านพี่ วันนี้เกรงว่าน้องอาจต้องเป็นฝ่ายดูแลท่านพี่กลับกันเสียแล้ว
ซูหมิงจูอยากนั่งชิดนาง จะได้คอยดึงนางไว้บ้าง ทว่า ซู่เหยากลับนั่งลงก่อนแล้ว
ซูหมิงจูจนปัญญา ได้แต่นั่งลงด้านล่างของซู่เหยา
พระสนมหรงให้คนยกน้ำชามาให้ทุกคน และยกขนมเข้ามาด้วย
"นี่คือชาหลงจิ่งซีหูที่ฝ่าบาทพระราชทาน ลองชิมดู ถูกปากหรือไม่"
"ตำหนักเปิ่นกง ไม่ได้คึกคักเช่นนี้มานานแล้ว" พระสนมหรงทรงยกจอกชาขึ้น จิบแตะพระโอษฐ์ แล้วตรัสยิ้มๆ ว่า "เชียนอี้เป็นว่าที่ชายาของอาซิว เจ้าเองก็เป็นสหายของเชียนอี้ ถือเป็นคนกันเองทั้งนั้น คุณหนูๆ อย่าได้เกร็งไป"
ซูหมิงจื่อกระซิบกระซาบกับซู่เหยา "พระสนมหรงทั้งงามทั้งอ่อนโยน ไม่แปลกเลยที่ได้รับพระเมตตาถึงเพียงนี้"
ซู่เหยามองนางเรียบๆ "ย่อมเป็นเช่นนั้น"
ทุกคนดื่มชา แนะนำตัวกันไปรอบหนึ่ง เริ่มสนิทสนมขึ้นบ้าง
พระสนมหรงทอดพระเนตรเซวียเชียนอี้ด้วยแววห่วงใย "เชียนอี้ ได้ยินว่าเจ้าพลาดกินยาตัดบุตรไป เรื่องมันเป็นอย่างไรกันแน่? ทำให้เปิ่นกงเป็นห่วงแทบแย่ เหตุใดเจ้าจึงไปกินยาพิษเช่นนั้นได้เล่า?"