เซี่ยอวี๋อยู่ที่กานซู่ได้ไม่กี่วัน ก็พาคนที่ซู่ให้มาเดินทางไปเป่ยเจียงอย่างเงียบๆ เพื่อสมทบกับอาจารย์หวังและอาจารย์เฉิน
เซี่ยอวี๋ปลอมตัวเป็นพ่อค้าไปรับซื้อหนังสัตว์ที่เป่ยเจียง สวมหมวกขนสัตว์ใบใหญ่จนเกือบปิดบังใบหน้าหมด ก้าวข้ามธรณีประตูเข้าไป ยังไม่ทันได้ถอดหมวกก็เร่งร้อนเอ่ยถาม “อาจารย์ทั้งสองพบคุณชายซูหรือไม่”
อาจารย์ทั้งสองเกรงว่าฐานะจะเปิดเผย จึงทุ่มเงินซื้อเรือนหลังหนึ่งเพื่อรักษาความเป็นส่วนตัว
“พบคุณหนูใหญ่แล้ว เพียงแต่ว่า...”
อาจารย์หวังหยิบบัตรตอบรับที่ซู่เหยาส่งคืนมา
พวกเขาแสร้งเป็นพ่อค้าเร่ ไปสานสัมพันธ์กับพ่อค้าที่นี่ ระหว่างสนทนาก็รู้ว่าพ่อค้าคนนั้นจะไปดื่มเหล้ามงคล พวกเขาจึงลองเชิง ให้พ่อค้าคนนั้นนำปิ่นหยกขาวไปให้ ไม่คาดคิดว่าจะได้รับบัตรตอบรับกลับมา ลายมือบนบัตรก็คือลายมือของคุณหนูใหญ่
เซี่ยอวี๋บีบแผ่นกระดาษแข็งในมือ แววตาหม่นหมอง “นางแต่งงานไปแล้ว คุณชายซูคงไม่อาจถอนตัวได้ง่ายๆ ในครั้งนี้...”
เผยอวี้เฉิงผู้นั้น อายุมากพอจะเป็นบิดาคุณชายซูได้ ยังกล้าทำเรื่องเช่นนี้!
น่าสงสารน้องชายผู้น้องของข้า
น้องชายผู้น้องของข้าเป็นคนเย็นชามาโดยตลอด กว่าจะพบคนที่ถูกใจ ลำบากตรากตรำมามากมาย ในที่สุดก็วางแผนให้ฮ่องเต้พระราชทานสมรสได้ บัดนี้กลับกลายเป็นเช่นนี้
ตระกูลเผยในเป่ยเจียงหยั่งรากลึก ต่อให้น้องชายผู้น้องของข้ามา ก็ไม่อาจพาคุณชายซูไปไหนได้
อนิจจา
“ท่านอ๋องน้อยเซี่ย ทางผู้บัญชาการซูพูดว่ากระไร”
เซี่ยอวี๋เล่าเหตุการณ์ที่กานซู่ให้ฟัง “ข้าบอกซู่ไปว่า ซู่เหยาเป็นบุตรีของเขากับเซี่ยเหมย เซี่ยเหมยถูกจับตัวไปแต่แรก ไม่รู้เหตุใดจึงกลายมาเป็นภรรยาของเผยอวี้เฉิง”